(20 Ιουλίου 2026, 52 χρ. τουρκικής κατοχής)
(Στους Μαθητές μου που Ονειρεύονται και δεν Βολεύονται)
Ψηφίδες Ιστορίας «κτῆμα ἐς αἰεί»
20 Ιουλίου 1974
20 Ιουλίου 1974
(Μέρος Β)
Το Κυπριακό πληγώνει το Έθνος, «…είναι μια πινέζα στην καρδιά». (Γιώργος Σαββίδης, Ακαδημαϊκός)
Αγαπημένε μου Αναγνώστη, ανοιχτή πληγή είναι και οι αιχμάλωτοι, αγνοούμενοι, πολέμου. Η Τουρκία με την εισβολή έφερε τον όλεθρο στην Πατρώα Γη μας, με τις χιλιάδες νεκρούς και τους 1619 αιχμαλώτους, αγνοούμενους, πολέμου. Ο Τούρκος εισβολέας το 1974 έθεσε σε εφαρμογή προμελετημένες και προσχεδιασμένες ενέργειες, που συγκλίνουν στην προώθηση και υλοποίηση των προκαθορισμένων στόχων του, που είναι η διχοτόμηση του Νησιού.
Η Τουρκία με την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή καταστρέφει και λεηλατεί την πολιτιστική και πολιτισμική κληρονομιά μας, που μαρτυρούσε την ελληνική ταυτότητα της σκλαβωμένης Πατρώας Γης μας. Εκκλησίες, παρεκκλήσια και μοναστήρια σε πόλεις και χωριά των κατεχόμενων περιοχών έχουν λεηλατηθεί και υποστεί εσκεμμένους βανδαλισμούς. Τα καμπαναριά μετατράπηκαν σε περιστερώνες και οι ναοί σε στάβλους. Τα κοιμητήρια έχουν λεηλατηθεί, οι σταυροί έχουν βίαια μετακινηθεί και οι τάφοι ανασκάφτηκαν και βεβηλώθηκαν. Ελληνορθόδοξοι ναοί έχουν κατεδαφιστεί και μετατραπεί σε τζαμιά και σε στρατώνες για τον κατοχικό στρατό.
Ο Τούρκος εισβολέας ξερίζωσε από τις πατρογονικές εστίες τους 200.000 Ελληνοκύπριους και με την εγκατάσταση εποίκων μετέβαλε τον δημογραφικό χαρακτήρα του Νησιού.
Υπήρξε Προδοσία. Άρα υπήρξαν προδότες! Οι ένοχοι έχουν ονοματεπώνυμο! Το 1922 είχαμε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μία Τραγωδία του Ελληνισμού που επιζητούσε κάθαρση-λύτρωση. Οι Ένοχοι να τιμωρηθούν για να καταλαγιάσουν τα πάθη και να έρθει η λύτρωση! Πέντε Πολιτικοί, Μέλη της Κυβέρνησης, και ένας Στρατηγός κρίθηκαν υπεύθυνοι-ένοχοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή και τουφεκίστηκαν στις 15/28 Νοεμβρίου 1922 «επί εσχάτη προδοσία».
Αγαπημένε μου Αναγνώστη, στις 20 Ιουλίου 1974 έγινε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και είχαμε μία νέα Τραγωδία που επιζητούσε κάθαρση! Κάθαρση δεν έγινε και δεν ήρθε και η λύτρωση. Υπήρξε προδοσία και ο κυπριακός ελληνισμός έμεινε ανυπεράσπιστος. Ένοχη είναι η Χούντα των Αθηνών, όχι μόνο για το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την ανατροπή του εκλεγμένου ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που άνοιξε την Κερκόπορτα στους Τούρκους εισβολείς, αλλά και για την προδοτική της στάση κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής. Αυτοί Κυβερνούσαν και έχουν ακέραιη την ευθύνη για την Τραγωδία.
Σε πράξεις εσχάτης προδοσίας, όπως έγινε στην Κύπρο με την παραχώρηση στην Τουρκία της μισής Κύπρου, η εσχάτη ποινή, θανατική, επιβάλλεται να εφαρμοστεί και ως παράδειγμα στις επερχόμενες γενεές. Η εκτέλεσή τους στην Πλατεία Συντάγματος θα έφερνε την κάθαρση και την αυτογνωσία ότι η Δημοκρατία επανήλθε μέσα από το αίμα της Τραγωδίας της Κύπρου. Ούτε το Πολυτεχνείο ούτε η πλευρά της «ομαλής μεταβίβασης» αποκατέστησαν τη Δημοκρατία. Η καπηλεία αμφοτέρων των θιασωτών και η αλαζονική τους συμπεριφορά τούς ψήλωσε πρόσκαιρα, αλλά δεν τους μεγάλωσε. Στενόμυαλοι και μικρόψυχοι δεν είχαν τη μεγάλη καρδιά να αναγνωρίσουν την ιστορική πραγματικότητα. Τη Δημοκρατία δεν την κατακτήσαμε και για τούτο δεν την εκτιμήσαμε! Δεν έγινε βίωμα ότι το τίμημα της επαναφοράς της Δημοκρατίας είναι η κατάληψη της μισής Κύπρου και η συνεχιζόμενη κατοχή. Αν το είχαμε πράξει, θα ήμασταν όλοι πιο σώφρονες και με αυτοσυνειδησία θα εκτιμούσαμε τη δύναμη της Δημοκρατίας και θα γευόμασταν τα αγαθά της: ευνομία, ισονομία, ισοπολιτεία, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοκρατία… και οι στέρεες βάσεις της θα ήταν ανάχωμα στους θρασείς και τους επίορκους, που διασπάθισαν τον δημόσιο πλούτο και έφεραν τη χώρα σ’ αυτή την κατάσταση! Θα απέβαλλε και δεν θα άφηνε να ανθίσουν και να κυριαρχήσουν οι ανάξιοι, οι ιδιοτελείς, οι αφερέγγυοι… Η ατιμωρησία εξέθρεψε ανείπωτο θράσος!
Να ’χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά.
Και ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
(Αποκρηές, Γεώργιος Σουρής 1880)
(Φωνάζουν οι κλέφτες για να φοβηθούν οι νοικοκύρηδες)
Αγαπημένε μου Αναγνώστη, δύσκολες οι μέρες μας… «καὶ τὴν εἰωθείαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει».2 Ακόμα και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων για τις ανθρώπινες πράξεις την άλλαξαν για να δικαιολογούν τις πράξεις τους. Αλλάζουμε τη σημασία των λέξεων κατά πως μας βολεύει. Αντί της λεβεντιάς και της ντομπροσύνης έχουμε την καπατσοσύνη και την υποκρισία. Αντί της ευγένειας και της ανεκτικότητας έχουμε το θράσος και την αναισχυντία. Παρανομούμε και, αντί της ομολογίας, δικαιολογούμε με φαιδρότητες τις πράξεις μας και η μέριμνά μας είναι να ξεφύγουμε του νόμου. Πράξεις που καταδικάζουμε, όταν γίνονται από άλλους, όχι μόνο τις επιτρέπουμε στον εαυτό μας αλλά και τις δικαιολογούμε χωρίς αιδώ. Αντί της αξιοπρέπειας και της ομορφιάς έχουμε το ξεγύμνωμα σώματος και ψυχής στο μέγεθος της ασχήμιας για χάρη της ευτελούς δημοσιότητας και του κέρδους. Η σοβαροφάνεια λογίζεται σοβαρότητα και η απαιδευσία, η αμάθεια και η άγνοια, χρυσή σιωπή!
Δύσκολες οι μέρες μας… Το μέτρο χάθηκε όταν το «μέτρον άριστον» αντικαταστάθηκε από το συμφεροντολογικό «παν μέτρον άριστον». Από το μέτρο είναι άριστο, που εμπεριέχει γνώση και σοφία, φτάσαμε στο ιδιοτελές παν μέτρο άριστο, δηλαδή αυτό που βολεύει σε κάθε περίσταση!
Η αυτοκριτική αναλώνεται στο «κάναμε λάθη, αλλά… για το καλό του τόπου!» «Φταίμε και εμείς αλλά… οι άλλοι τα έφεραν εδώ!» Η συγγνώμη δεν ακούστηκε ποτέ!
Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρουμε τι λέγεται ντροπή.
(Αποκρηές, Γεώργιος Σουρής 1880)
Δύσκολες οι μέρες μας… ο πήχης των οραμάτων είναι «το μη χείρον βέλτιστον…» Και τούτο γιατί δεν προβλέπουμε με διορατικότητα και προβληματισμό, με συντονισμό και ορθολογιστική άσκηση πολιτικής με πολλαπλές επιλογές. Και στις δεδομένες πιέσεις από «συμμάχους» και «εταίρους» και στα διλήμματα επιλέγουμε «το μη χείρον βέλτιστον!»
Δύσκολες οι μέρες μας… Γενικότερη η εικόνα της κρίσης. Αίμα, πείνα, ανισότητα, ηθική εξαθλίωση, λες και μνημολογούμε τα αποτελέσματα του Β΄ Μεγάλου Πολέμου και ας πέρασαν εβδομήντα περίπου χρόνια!
…και μην έχοντας κάτω άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά!
Τα φτερά! Τα φτερά τα πρωτινά σου, τα μεγάλα!
(Δωδεκάλογος του Γύφτου, Κωστής Παλαμάς 1907)
Επιμύθιον: Ο κόσμος του φωτός, η Ελλάδα, είναι αιώνιος, ενώ ο κόσμος του σκότους, οι κατακτητές, είναι παροδικός! Η Ελλάδα μας μπορεί να γίνει η νέα φύτρα της Ευρώπης!
1.Αγία και Ιερά η Ταφή, Ψηφίδες Ιστορίας «κτῆμα ἐς αἰεί», (απόσπασμα).
2.Θουκυδίδου Ιστορίαι, Βιβλίο Γ, κεφ. 82.4.
Το Α Μέρος του άρθρου θα το βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: https://magnesianews.gr/arthra/energoi-polites-me-orama-kai-logismo-52-chr-katochis-stoys-mathites-moy-poy-oneireyontai-kai-den-voleyontai.html
*Βετεράνος 1974/399 Τ.Π. Μπογαζιού Αμμοχώστου Κύπρου.
Φιλόλογος Ιστορικός
Πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Ν. Μαγνησίας.
