Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία, δεν μπορώ να μη συγκρίνω τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την εκλογική διαδικασία ο Γερμανός πολίτης με τον τρόπο που τη βιώνουμε εμείς στην Ελλάδα.
Στη Γερμανία είχα την αίσθηση ότι ο πολίτης πηγαίνει να ψηφίσει χωρίς να αισθάνεται ότι χρωστάει την ψήφο του σε κανέναν. Αν μια κυβέρνηση έκανε καλά τη δουλειά της, την επιβράβευε. Αν αποτύγχανε, την τιμωρούσε στην κάλπη. Χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις, χωρίς «μα αφού μας βοήθησε», χωρίς «έτσι ψηφίζει η οικογένειά μας».
Στην Ελλάδα, δυστυχώς, έχουμε γνωρίσει μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Για δεκαετίες καλλιεργήθηκε η λογική της προσωπικής εξυπηρέτησης: «θα σε βοηθήσω, θα με ψηφίσεις». Και κάπου εκεί γεννήθηκε μια σχέση εξάρτησης που τραυματίζει την ίδια την έννοια της δημοκρατικής ψήφου.
Ο πολίτης δεν πρέπει να αισθάνεται ότι χρωστάει στο κόμμα-πολιτική εξουσία
Το αντίθετο.
Το κόμμα-πολιτική εξουσία χρωστά στον πολίτη.
Χρωστά να κυβερνήσει σωστά. Χρωστά να τηρήσει όσα υποσχέθηκε. Χρωστά να λογοδοτήσει. Και αν δεν τα κάνει, ο πολίτης πρέπει να μπορεί να του γυρίσει την πλάτη χωρίς ενοχές.
Αυτό είναι για μένα το πραγματικό νόημα της ελεύθερης ψήφου.
Δεν ψηφίζω επειδή μου έκανε μια χάρη.
Δεν ψηφίζω επειδή έτσι ψήφιζε ο πατέρας μου
Δεν ψηφίζω επειδή φοβάμαι ότι θα χάσω κάτι.
Ψηφίζω επειδή πιστεύω ότι αυτή είναι η σωστή επιλογή για τη χώρα μου.
