Της Μαρίας Σπανού
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ακολουθώντας τα βήματα που ξέρουν που με πάνε, κάνω το τάμα μου. Πάω για δακράκια στην Μπούφα. Έτσι κι αλλιώς είμαι πάντα εκεί, νοερά περισσότερο και λιγότερο με τη φυσική μου παρουσία. Πώς να το κάνουμε, η μικρή μας πατρίδα μας δένει, όπως τα δεσμά του ομφάλιου λώρου.
Αρχές του Φλεβάρη και η φύση της Κορόπης, ας χρησιμοποιήσω την αρχαία ονομασία της, παραμένει όμορφη. Φύση ήρεμη. Το φως γλυκύτατο, αντανακλά το ασημί των ελαιώνων. Η θάλασσα αρυτίδωτη, σπάνια θυμωμένη, περιορίζεται να δείχνει το χειμωνιάτικο πρόσωπό της με κάποιους τόνους πιο γκρίζο το γαλανό της χρώμα. Σε μέρες υγρές σαν τη σημερινή, το αχνό ουρανοΐσκιωτο τοπίο δένει και γίνεται ένα μαζί της. Παίρνω τυχαία ένα μονοπάτι προς την κάτω πλευρά του δημόσιου δρόμου. Εκεί που άλλοτε ήταν τα περίφημα αχλαδοχώραφα με τα ονομαστά κρυστάλλια.
Σήμερα κάποιες αχλαδιές- ό,τι δηλαδή απόμεινε – ανάμεσα από οικόπεδα με σκόρπιες οικιστικές παρεμβάσεις και αλλοτριωμένο τοπίο, στέκουν βουβές· απογυμνωμένες λόγω εποχής από τη φυλλωσιά τους περιμένουν να ξανανθίσουν.
Βαδίζω στα γρήγορα, αφήνοντας πατημασιές στη φρέσκια νοτισμένη γη. Με τα μάτια μου αναζητώ επίμονα τις άκρες του δρόμου, εκεί που κάποτε ήταν οι βαθιές καθαρισμένες σούδες, στις κοίτες των οποίων φύτρωναν τα δακράκια. Τα ία των αρχαίων. Τα πασίγνωστα μυροβόλα της Μπούφας. Όσο κάνω αυτό τον θεραπευτικό περίπατο, μνήμες αναβλύζουν μέσα μου, όλο ευωδιές. Εικόνες, που έρχονται κατευθείαν από τα παιδικά μου χρόνια. Κι όσο θυμάμαι τόσο νοσταλγώ. Σχεδόν ονειρεύομαι. Πάω πίσω πέντε και πλέον δεκαετίες σε μια βόλτα ανασκόπησης ή και επιστροφής. Αναζητώντας δακράκια που προοιώνιζαν την άνοιξη. Το μάζεμα αυτών των σπάνιων αγριολούλουδων ήταν πάντα μια έξοχη πρόταση για τους ανθρώπους της πόλης. Αφορμή για λίγη μοναξιά και για τους ερωτευμένους, μακριά από μάτια περίεργα. Αγαπημένη, επίμονη και καθημερινή συνήθεια για όλα εμάς, τα παιδιά της Μπούφας. Η συλλογή τους ήταν ιεροτελεστία. Αλλά και ανταγωνισμός. Ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα. Τρεχαλητό σ’ όλα τα χωράφια και τις σούδες των αγρών, ανάμεσα σε νερά και λάσπες, εκεί όπου ήταν η πηγή τους. Ύστερα γραμμή για το σπίτι, μοίρασμα σε ματσάκια, στο νερό για να μην μαραθούν και την επαύριο, το ίδιο ξανά και ξανά, μέχρι που οι πρώτες λιακάδες τα μάραιναν. Ορισμένα μάλιστα παιδιά, μαζί τους και εγώ, βγάζαμε και μικρό χαρτζιλίκι πουλώντας τα στο δρόμο, προτάσσοντας με τα χέρια μας στα διερχόμενα αυτοκίνητα και διαλαλώντας το σπάνιο αυτό δώρο της κοροπαίας φύσης: «Δακράκια, δακράκια, ένα ματσάκι, μια δραχμή».
Κοίταζα λοιπόν σήμερα ξανά, περισσότερο από ένστικτο, δεξιά και αριστερά του χωμάτινου δρόμου μου, προσδοκώντας μήπως και δω να ξεπηδάει εκείνη η γνώριμη εικόνα τους. Και να, ευγνώμον το βλέμμα μου αιχμαλώτισε στο πιο μέσα χωράφι μια κίτρινη πινελιά. Έτρεξα γρήγορα προς το μέρος της. Ήταν τα πρώτα ανυπόμονα δακράκια. Έσκυψα με ευλάβεια να κόψω ένα λευκοκίτρινο, μικρό θαύμα της αλάνθαστης φύσης. Ένιωσα το καρπερό σκίρτημα της γης μόλις ακούμπησα το χέρι μου στη ρίζα του φυτού. Παραδίπλα είχαν δειλά ξεμυτίσει λίγα ακόμη. Καθώς τα έκοβα με τρυφερότητα, σκέφθηκα για μια ακόμη φορά πως τα απέριττα αυτά λουλουδάκια με τον εύθραυστο μίσχο και το λιγωτικό άρωμα, όσο εξακολουθούν να βλασταίνουν τόσο ευφραίνουν τις καρδιές μας. Δοξαστικά!
Αυτό νομίζω θέλουν κι εκείνα. Να μας δώσουν λίγη πρώιμη χαρά άνοιξης, θριαμβεύοντας με την ταπεινότητά τους στο σκουρόχρωμο τοπίο. Λίγο πριν ποτίσουν με το δάκρυ τους το χώμα. Έφυγα ακροπατώντας με βήματα ασυνήθιστα πιο ελαφρά, κρατώντας τα σφιχτά, σαν κάτι πολύτιμο. Και του χρόνου!
