«Έχεις την αίσθηση πώς από στιγμή σέ στιγμή θα σταματήσει η καρδιά σου έτσι όπως την έχει πλακώσει ένα πένθος, μια θλίψη, ένας καημός πού δεν μπορεί να αντέξει άνθρωπος…»: Την παραπάνω σύντομη αλλά γεμάτη εικόνες και συναισθήματα μαρτυρία από το βιβλίο «Η κόλαση της Τρεμπλίνκα» του ρωσοεβραίοου συγγραφέα Βασίλι Γκρόσμαν, ο οποίος ως πολεμικός ανταποκριτής ακολουθούσε τα σοβιετικά στρατεύματα που απελευθέρωσαν το κολαστήριο του Άουσβιτς, επέλεξε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη για να θυμίσει τη ναζιστική θηριωδία, στη σημερινή ομιλία της στη Βουλή με αφορμή τη χθεσινή Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος.
«Ποτέ άλλοτε δεν επιχειρήθηκε η μέχρις ενός εξόντωση ενός ολόκληρου λαού. Και ποτέ άλλοτε δεν χρησιμοποιήθηκαν τόσο καλοσχεδιασμένες μέθοδοι, πραγματικά βιομηχανικής κλίμακας, για τον αφανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων» υπογράμμισε η υπουργός Πολιτισμού επισημαίνοντας πως μεταξύ των θυμάτων της θηριωδίας, του Ολοκαυτώματος ήταν και 60.000 Έλληνες Εβραίοι από τη συμπαγή σεφαρδίτικη κοινότητα της Θεσσαλονίκης, από την αρχαία ρωμανιώτικη κοινότητα των Ιωαννίνων, τις κοινότητες του Βόλου, της Λάρισας, της Αθήνας, της Χαλκίδας, της Βέροιας, της Κέρκυρας και τόσων άλλων πόλεων με τον ελληνικό Εβραϊσμό να έχει υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα, χάνοντας το 86% του πληθυσμού του.
Επιπλέον, η Λίνα Μενδώνη υπερτόνισε την ανάγκη της εγρήγορσης για την αντιμετώπιση ανάλογων κινδύνων στο μέλλον: «Η κοινοτοπία του Κακού, στην οποία χτίστηκε το Ολοκαύτωμα, καραδοκεί πάντα. Δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί να κερδίσει έδαφος στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Με τον ιστορικό αναθεωρητισμό, με βανδαλισμούς σε μνημεία, ακόμη και ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση. Ιερή υποχρέωση της Δημοκρατίας είναι και παραμένει να αποδοκιμάζει τους πολιτικούς επιγόνους του Ναζισμού, αλλά και να φράζει τον δρόμο στους νοσταλγούς και τους αρνητές του Ολοκαυτώματος, με τα όπλα που της δίνουν οι ίδιες οι καταστατικές της αρχές» είπε με έμφαση.
Ως «όπλα» για την αναχαίτιση αυτών των κινδύνων κατέδειξε «τη τη συστράτευση κράτους και κοινωνίας των πολιτών με τη συστηματική διαπαιδαγώγηση, μέσω της εκπαίδευσης, των μουσείων, όπως το υπό ανέγερση Μουσείο του Ολοκαυτώματος, στη Θεσσαλονίκη, και των τόπων μνήμης, όπως της ανάδειξης του σιδηροδρομικού σταθμού στην Καρυά Φθιώτιδας, όπου βρήκαν το θάνατο δεκάδες Εβραίοι συμπατριώτες μας, της ενθάρρυνσης της ιστορικής έρευνας. Και, ασφαλώς, μέσω της συνεργασίας σε υπερεθνική κλίμακα. Το Ολοκαύτωμα υπήρξε κηλίδα και ντροπή της ηπείρου μας και του πολιτισμού της».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία της, η Υπουργός υπογράμμισε την ευθύνη της Δημοκρατίας απέναντι στη Μνήμη και την Ιστορία: «Η μνήμη αγήρως» είναι το λιτό επίγραμμα στην αναθηματική στήλη -που στέκει λίγα μέτρα μακριά από εδώ, κοντά στην κεντρική είσοδο του κτηρίου της Βουλής- προς τιμήν των οκτώ Ελλήνων Εβραίων βουλευτών, που εκτελέστηκαν από τους Ναζί ή εξοντώθηκαν στα κρεματόρια του Άουσβιτς και του Μπιρκενάου. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο πυκνό μήνυμα για να τιμήσουμε τη μνήμη όλων των Ελλήνων Εβραίων, οι οποίοι χάθηκαν στην πιο ανείπωτη φρικαλεότητα που γνώρισε το ανθρώπινο γένος. Αυτή η θυσία δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Ποτέ ξανά!»
