Η Εταιρεία Αστρονομίας και Διαστήματος της πόλης μας οργανώνει στην κορυφή του Αγίου Στεφάνου (πρώην Σωρού) αστροβραδιά, σήμερα Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου και ώρα 8 μ.μ. για την παρατήρηση των Λεοντιδών διαττόντων αστέρων. Η πρόσβαση στην κορυφή γίνεται από την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, προ τα δυτικά, στις οδούς Αμαρυλλίδος, Αλόης και Γιασεμιών.
Οι Λεοντίδες είναι μία βροχή διαττόντων αστέρων, που οφείλονται στα υπολείμματα του κομήτη Τέμπελ – Τατλ (Tempel – Tuttle), τα οποία εμφανίζονται από τις 10 έως τις 20 Αυγούστου κάθε χρόνο. Φέτος το μέγιστο της εμφάνισής τους είναι στις 17 Νοεμβρίου και το μέγιστο θα είναι μετά τα μεσάνυχτα.
Λέγονται Λεοντίδες διότι το ακτινοβόλο σημείο τους είναι στον αστερισμό του Λέοντος, ο οποίος ανατέλλει κοντά στα μεσάνυχτα. Επομένως οι παρατηρητές πρέπει να έχουν στραμμένη την προσοχή τους προς τα ανατολικά για να μετρήσουν τους διάττοντες που θα εμφανισθούν.
Οφείλονται δε οι Λεοντίδες, στο γεγονός ότι η Γη, περιφερόμενη γύρω από τον Ήλιο, κατά την ετήσια κίνησή της, στις 17 Νοεμβρίου θα περάσει μέσα από το σμήνος που άφησε ο παραπάνω αναφερόμενος κομήτης, οπότε έλκει προς το μέρος της τα σωματίδια, από τα υπολείμματα του περάσματος το κομήτη. Τα σωματίδια αυτά, μπαίνουν μέσα στην ατμόσφαιρά της, προστρίβονται με τα μόρια αυτής, υπερθερμαίνονται, αναφλέγονται και φωτοβολούν. Είναι τα «αστέρια που πέφτουν», τα πεφτάστερα, όπως τα λέει ο λαός.
Η παρατήρηση γίνεται χωρίς τηλεσκόπιο, αλλά όχι μέσα από την πόλη, όπου υπάρχει πάρα πολλή φωτορρύπανση. Όσοι, λοιπόν βρεθούν έξω στη φύση, μπορούν να τους παρατηρήσουν και να απολαύσουν το θέαμά τους.
Η μεγαλύτερη βροχή των Λεοντιδών διαττόντων αστέρων παρατηρήθηκε στις 12 προς 13 Νοεμβρίου 1833, όταν οι διάττοντες έμοιαζαν με πυροτεχνήματα, που έπεφταν κατά δεκάδες κάθε δευτερόλεπτο επί ώρες. Ένας ιστορικός μάλιστα, το 1878, την θεώρησε ως ένα από τα 100 πιο σημαντικά γεγονότα του αιώνα. Μία παρόμοια βροχή είχε παρατηρηθεί 35 χρόνια νωρίτερα (1799) από τον Πρώσο επιστήμονα Αλεξάντερ φον Χούμπολντ, που βρίσκονταν στην Βενεζουέλα. Σύμφωνα με την περιγραφή του, ολόκληρος σχεδόν ο ουρανός καλύφτηκε από φωτεινά μετέωρα που απείχαν μεταξύ τους όσο το διπλάσιο μέγεθος της Πανσελήνου. Σύμφωνα μάλιστα με τις αφηγήσεις των Νοτιαμερικανών ιθαγενών, το ίδιο φαινόμενο είχε παρατηρηθεί και το 1766. Άλλες προηγούμενες αναφορές για τους Λεοντίδες εντοπίστηκαν το 1863, από τον Χιούμπερτ Νιούτον, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γέιλ. με ενδείξεις για ιδιαίτερα μεγάλες βροχές διαττόντων τα έτη 902, 934, 967, 1037, 1202, 1366, και 1533 μ.Χ.
