Η 41η επέτειος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου συμπίπτει δυστυχώς και εφέτος με την επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων των ελλήνων πολιτών. Η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης με τα πρωτογενή πλεονάσματα και την «βελτίωση» των λογιστικών δεικτών, δεν μπορούν να θολώσουν την δραματική κατάσταση της κοινωνικής οικονομίας.
Τα προβλήματα της παιδείας είναι ιδιαίτερα οξυμένα και αδιέξοδα, η δε κυβέρνηση αντί να συγκροτήσει ένα συναινετικό εθνικό σχέδιο για την δρομολόγηση βιώσιμων λύσεων, στον σοβαρό αυτό τομέα ο οποίος αποτελεί το θεμέλιο κάθε ευνομούμενης πολιτείας και του πολιτισμού, προκαλεί επικίνδυνα τους φοιτητές και την ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή τους.
Τον άχαρο αυτό ρόλο αναλαμβάνουν δυστυχώς κάποιοι «ηγήτορες» της ακαδημαϊκής κοινότητας οι οποίοι αντί να κτίσουν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και δημιουργικού διαλόγου με τη νεολαία, έφθασαν στο σημείο να ζητούν προληπτική συνδρομή της αστυνομίας, προκαλώντας ακραίες και περιθωριακές ομάδες με απρόβλεπτες συνέπειες.
Τα συνθήματα και τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που συμπυκνώνονται στο ιστορικό «ψωμί – παιδεία – ελευθερία», παραμένουν μέχρι σήμερα ανεκπλήρωτα και ζωντανά, και δεν αντιμετωπίζονται με προκλητικότητα και ακραίες συμπεριφορές.
Η κοινωνική δικαιοσύνη, η ορθολογική ανάπτυξη και η εθνική ανεξαρτησία της χώρας σε μια Ευρώπη της πολιτικής αξιοπρέπειας, της ισοτιμίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής, ζητούν εναγωνίως την δικαίωσή τους.
Το Πολυτεχνείο σηματοδοτεί διαχρονικά τον αγώνα όλων για την δημιουργία ανθρώπων ελεύθερων και συνειδητών, με αξίες και ιδανικά, ώστε να αξιώνουν συλλογικά και τεκμηριωμένα την αναβάθμιση της παιδείας και της ζωής, την ποιότητα, το όνειρο, την ελπίδα και τον πολιτισμό του μέλλοντος.
