Ευτυχής ήταν η κατάληξη της υπόθεσης με κατηγορούμενους τους Φραγκουδάκη-Κλημόπουλου χθες στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, μετά από αρκετές και πολύωρες δικασίμους που έφεραν τα πάνω κάτω. Οι τριγμοί που προκλήθηκαν από την πρωτοφανή ένταση που επικράτησε στην δικαστική αίθουσα για μία τέτοιου είδους υπόθεση έθεσαν νέα στάνταρντς και εύχομαι να μην ξεπεραστούν. Η εκτίμηση που έχω και μοιράζομαι μαζί σας, είναι ότι το Δικαστήριο είχε καταλήξει στην απόφασή του προ πολλού και γι’ αυτό οι επιλογές της διευθύνουσας προέδρου συνέτειναν στο να επιταχυνθεί η διαδικασία κατά το δυνατόν περισσότερο ώστε να μην τραβήξει πολύ. Αυτό εξόργισε την συνήγορο υπεράσπισης Ζωή Κωνσταντοπούλου η όποια επιχείρησε να το αποτρέψει και να αναδείξει ότι η Δικαιοσύνη χρησιμοποιείται ως μέθοδος τρομοκρατίας από το σύστημα Μπέου και ότι η υπόθεση αυτή δεν θα έπρεπε να οδηγηθεί καν στο ακροατήριο. Θα αρκούσε μια απλή επισκόπηση του βιντεοληπτικού υλικού ώστε να βγάλει κανείς συμπέρασμα και να καταλήξει η υπόθεση στο αρχείο. Κάτι το οποίο έγινε μόνο κατόπιν ισχυρής πίεσης στην προτελευταία δικάσιμο. Αντ’ αυτού οι κατηγορούμενοι υπέστησαν μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία εδώ και έξι χρόνια και μετά από πολλές αναβολές, για να απαλλαγούν από τις ψευδείς κατηγορίες τους. Η δουλειά της δικαιοσύνης, από εδώ και πέρα, είναι να ελέγξει τους μάρτυρες κατηγορίας που άλλα κατέθεσαν στην προανάκριση και άλλα στο ακροατήριο, αποκαλύπτοντας ότι η αρχική μήνυση είχε προσχηματικό χαρακτήρα. Κανείς όμως δεν παίζει με τη δικαιοσύνη σε βάρος όσων έχουν μια διαφορετική άποψη από την εξουσία.
