Πολυπαραγοντικές είναι οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στην κίνηση να αυτοτραυματιστεί, όπως ανέφερε μεταξύ άλλων, η επίκουρη καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Π.Θ. και Διδάσκουσα στο μεταπτυχιακό στη συμβουλευτική ψυχολογία κα Χριστίνα Ρούση.
Η κ. Ρούση, μιλώντας στο ΡΑΔΙΟ ΕΝΑ 102,5 και στον Ηλία Κουτσερή, με αφορμή και πρόσφατα περιστατικά με υποθέσεις αυτοτραυματισμών ή εκδήλωση πρόθεσης, ειδικά από νέους, ανέφερε ότι υπάρχουν διάφορες αιτίες και σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε σκέψη ή απόπειρα,πρέπει να λαμβάνονται πάρα πολύ σοβαρά υπόψη.
Διαφορετικές αφετηρίες
Όσον αφορά στους νέους, η ίδια ανέφερε ότι μπορεί να οφείλεται σε μία παρορμητική συμπεριφορά, σε μία έντονη στιγμή παροξυσμού ή συναισθηματικής όξυνσηςή στο πλαίσιο κάποιου challengeγια να αποδείξει ο έφηβος τις δυνάμεις του. Μπορεί επίσης όπως σημείωσε, «να είναι μία έκκληση σε βοήθεια, μέσω χειριστικών ή εκβιαστικών συμπεριφορών. Αυτό πρέπει να το δούμε, καθώς μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας διαδρομής που έχει οδηγήσει σε αδιέξοδα το νέο άνθρωπο, δηλαδή είναι ένας τρόπος για να σταματήσει ο πόνος».
Η ίδια συμπλήρωσε ότι κάθε διαδρομή, μπορεί να έχει διαφορετικές αφετηρίες, αλλά σε κάθε περίπτωση, είναι μία διαδρομή η οποία πρέπει να παρακολουθείται με πολλή προσοχή, εκτιμώντας ότι οι άνθρωποι που αποπειρώνται ή προβαίνουν σε πράξη αν μπορούσαν να επιλέξουν, να έχουν βοήθεια ή να κάνουν απόπειρα ή να αυτοκτονήσουν, θα επέλεγαν να λάβουν βοήθεια, δηλαδή όπως είπε «να το δούμε και ως ένα αδιέξοδο στο οποίο φτάνει το άτομο».
Γραμμές βοήθειας
Η καθηγήτρια, πρόσθεσε ότι στις μέρες μας, υπάρχουν πάρα πολλές γραμμές βοήθειας και πλέον δεν αποτελεί ταμπού και ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναζητήσει βοήθεια, εξηγώντας ότι πολλές απόπειρες μπορεί να σημειωθούν ακόμη κι αν ένας έφηβος κάνει χρήση ουσιών και βρίσκεται υπό την επήρεια κάποιας τοξίκωσης και κάποιας σοβαρής ψυχοπαθολογίας, κάποιου ψυχωσικού επεισοδίου.
Να γίνονται συζητήσεις
Η κ. Ρούση, τόνισε παράλληλα ότι είναι πολύ σημαντικό στα σχολεία να γίνονται αυτές οι συζητήσεις και όπως είπε «οπωσδήποτε να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας και να κοιτάνε οι εκπαιδευτικοί και οι καθηγητές φυσικής αγωγής,χέρια και πόδια (το καλοκαίρι κυρίως που είναι πιο εύκολο και εμφανές).
Επίσης, εκτίμησε ότι ο άνθρωπος που αυτοτραυματίζεται κατά την ίδια, ίσως δοκίμασε την συζήτηση κι απογοητεύτηκε.
Κατάθλιψη – Συνηθισμένο συναίσθημα στην εφηβεία
Η ίδια, συνέχισε αναφέροντας ότι η κατάθλιψη είναι ένα συνηθισμένο συναίσθημα στην εφηβεία, προτρέποντας να γίνεται συζήτηση μέσα στην οικογένεια γι αυτά τα θέματα. «Υπάρχει η λανθασμένη άποψη ότι αν τα συζητάμε ανοιχτά, τα προκαλούμε, δεν ισχύει αυτό» πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα ότι κάποιες υποθέσεις, χρήζουν και φαρμακευτικής αγωγής. Μάλιστα έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι, αν το άτομο μεγαλώνει, οργανώνει την προσωπικότητά του πάνω σε μοτίβα διαρκούς αδιεξόδου, μπορεί το πρόβλημα να είναι βαθύτερο, όπως έφηβοι που έχουν βιώσει στην οικογένειά τους αυτοκτονία.
Θέμα ταμπού
Κλείνοντας, χαρακτήρισε πρόβλημα το γεγονός ότι ίσως και λόγω θρησκείας, η αυτοκτονία παραμένει ταμπού και δεν επικοινωνείται μέσα στην οικογένεια ρητά ως αυτοκτονία, κάτι το οποίο δεν το χαρακτήρισε λάθος, ωστόσο όπως είπε «δεν διευκολύνει το να αναγνωριστεί και να εντοπιστεί εγκαίρως ο προδιαθεσικός παράγοντας που είναι η κατάθλιψη», διαχωρίζοντας την κατάθλιψη ως πάθηση για την οποία μπορεί να χρειάζεται κάποια συστηματική φαρμακευτική αγωγή ή να χρειαστεί ακόμα και συστηματική ψυχοθεραπεία. Τέλος εξήγησε ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να μας βοηθήσει «να αναγνωρίσουμε και να διαχειριστούμε αυτό το μοτίβο που τυχόν έχουμε εγκατεστημένο στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και διαχειριζόμαστε την πραγματικότητα. Ζητάω την προσοχή, τα συζητάμε ανοιχτά, ρωτάμε, δεν θεωρούμε τίποτα ως αθώο».
Απόδοση ραδιοφωνικής συνέντευξης: Αναστασία Φύσσα
