«Βλέπω έντρομη ότι όλοι φλερτάρουν με την ιδέα ενός νέου θύματος της αστυνομικής βίας. Εσείς θα φταίτε, λένε αυτάρεσκα ο ένας στον άλλον. Το θύμα όμως υπάρχει ήδη και το σκοτώσαμε εν ψυχρώ όλοι μαζί. Είναι η παιδεία. Θεός σχωρέστην. Και μη μπερδεύεστε οι οπαδοί του “νόμου και της τάξης”: η τάξη στα πανεπιστήμια δεν αποκαθίσταται με κρότο και με λάμψη, ούτε με αστυνομικά σόου. Όσο για τους τζάμπα μάγκες ούμπερ-δημοκράτες του καναπέως, το ξαναλέμε: Οι ιστορικοί αγώνες των φοιτητών για το 114, για τη χούντα ή για το Βιετνάμ και τα δικαιώματα στην Αμερική, ΔΕΝ έχουν σχέση με τα δικαιώματα των ναρκεμπόρων που χρησιμοποιούν τους μπάχαλους για να αποθηκεύουν τσάντες μαϊμούδες, λαθραία τσιγάρα και μολότοφ για πολιτικό ξεκάρφωμα. Τους αγώνες αυτούς τους νοσταλγούμε και τους τιμούμε, δεν τους βρωμίζουμε, ούτε τους εκμεταλλευόμαστε για να κάνουμε δουλίτσα. Άντε στο καλό λοιπόν που θα τα εξευτελίσετε όλα» έλεγε η συμπολίτισσα συγγραφέας, κ. Λένα Διβάνη.
