Ο Αχιλλέας Μπέος, έχει ένα προσόν, που αν το χρησιμοποιούσε καλύτερα πιστεύω, ότι ίσως να ξεπερνούσε και τον γνωστό παραμυθά, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Οι μυθικοί ήρωες του δικού του παραμυθιού, είναι μια συμμορία πολιτικών λαμόγιων, ο οποίο έπιναν το αίμα των ανθρώπων μιας πόλης και ξαφνικά ήρθε ένας καλός άνθρωπος για να τους σώσει, μαζί με τους φίλους του. Ήταν σκληρός, έδινε αγώνα εναντίον των πολιτικών απατεώνων και όταν τους αντιμετώπιζε με το λόγο του, εκείνοι φοβόντουσαν και κρύβονταν στα βουνά.
Ο ήρωας του παραμυθιού, είχε και άλλες χάρες. Ήταν οικογενειάρχης με πέντε παιδιά και αγαπούσε την πόλη του, απειλώντας μάλιστα ότι θα πέθαινε για το καλό των συμπολιτών του. Αν όμως κάποιος δεν συμφωνούσε με τις προσταγές του; Αλλοίμονο του. Τον τσάκιζε, γιατί ήταν ψηλός και είχε ιδιαίτερα μανία στους κοντούς, στον σουβλατζή, που δεν του πρόσφερε νόστιμα σουβλάκια, τον θηλυκό Μητσοτάκη, που τολμά και του βγάζει γλώσσα, την Λεχωνίτισα που σήκωσε τη φωνή της και λέει αλήθειες και γενικά όλους όσους λένε ότι το μόνο που ξέρει είναι να βρίζει, να απειλεί και να λέει ότι θα κάνει την πόλη του…Μονακό.
Ο ήρωας του παραμυθιού όμως ξαφνικά άρχισε να καταλαβαίνει ότι οι πολίτες δεν είναι οπαδοί, αλλά σκεπτόμενοι. Τον πήραν είδηση ότι τα λόγια του ήταν ψεύτικα και δεν άκουγαν πλέον τα παραμύθια του. Φθάνει στο τέλος το παραμύθι, και οι Βολιώτες είναι σίγουρο ότι θα ζήσουν καλύτερα.
