Δηλαδή, οι Σπαρτιάτες δεν πετούσαν παιδιά στον Καιάδα; Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έκοψε τον Γόρδιο Δεσμό; Θα μας πείτε και… ότι δεν λάτρευαν όλοι οι Βυζαντινοί τον τελευταίο τους αυτοκράτορα; Δεν σχεδίασε την Αγία Σοφία μια μέλισσα; Ούτε το Κρυφό Σχολειό υπήρξε ποτέ; Ούτε ο χορός του Ζαλόγγου; Ούτε για τους εμφυλίους της Επανάστασης ευθύνεται η διχόνοια των Ελλήνων; Τα αγγλικά δάνεια τελικά βοήθησαν την Επανάσταση; Δεν δημιούργησε το ΙΚΑ ο Μεταξάς; Δεν αφορίστηκε ποτέ ο Καζαντζάκης;
Σε λίγο θα μας πείτε ότι ο… Καποδίστριας δεν έκανε τεχνάσματα για να μάθουμε να τρώμε πατάτες, ότι ο Αϊνστάιν δεν έκλεψε τη θεωρία της σχετικότητας από τον Καραθεοδωρή και ότι … ούτε χάσαμε για μία ψήφο την ευκαιρία να μιλάνε ελληνικά οι Αμερικάνοι. Μα είναι δυνατόν! Γιατί μισείτε τόσο πολύ τους μύθους μας; Θα αναφωνούσε κάποιος σφόδρα αντίθετος με κάποιον που θα ήθελε να «ταράξει τα νερά» της ιστορίας που.. γνωρίζουμε!
Συνέντευξη στον Ηλία Κουτσερή
Μύθοι και παρεξηγήσεις
Υπάρχουν όμως, πολλές αφηγήσεις στην Ελληνική ιστορία, που για την επιστημονική κοινότητα, ως γεγονότα, είναι δεδομένα εδώ και δεκαετίες ακόμη και… εκατονταετίες, ότι δεν έχουν γίνει ή δεν έγιναν ακριβώς όπως τα ξέρουμε και δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό ως μύθοι και ο Νίκος Παναγιωτίδης συγγραφέας του βιβλίου «Μύθοι, παρεξηγήσεις και άβολες αλήθειες της ελληνικής ιστορίας» , πτυχιούχος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, διδάκτορας Σύγχρονης Ιστορίας, σκέφτηκε ότι οι… μύθοι και οι παρεξηγήσεις σε σχέση με τα ιστορικά γεγονότα που είναι δημοφιλή στην Ελληνική ιστορία, θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν, σε έναν ενιαίο τόμο.
Στις δηλώσεις του, τόνισε ότι πολλοί άνθρωποι διαμορφώνουν τη στάση τους για το παρόν, με βάση το παρελθόν, όπως για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, με βάση αφηγήσεις του παρελθόντος, που απλά δεν στέκουν.
Ο κ. Παναγιωτίδης είπε ότι η τελική αφορμή για να γράψει το βιβλίο ήταν όταν, παρακολουθώντας ένα σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο, άκουσε τον υπεύθυνο καθηγητή, να αραδιάζει μια σειρά από αυτούς τους μύθους και μάλιστα όταν είπε στον καθηγητή, ότι πολλοί απ΄ τους ισχυρισμούς του, δεν έστεκαν, συνάντησε αντίδραση!
Δεν υπάρχει στο αρχείο Τσόρτσιλ
Ο συγγραφέας είπε ότι αν ψάξει κάποιος στο αρχείο Τσόρτσιλ, δεν υπάρχει πουθενά η δήλωση για τους «ήρωες που πολεμούν σαν Έλληνες», ούτε η άλλη δήλωση ότι «πρέπει να βομβαρδίζεις την Γερμανία μια φορά κάθε 50 χρόνια και ας μην ξέρεις εσύ, γιατί ξέρουν αυτοί».
«Θεώρησα ότι το να γράψω αυτό το βιβλίο ήταν και κάποιας μορφής επιστημονικό και κοινωνικό καθήκον», τόνισε ο κ. Παναγιωτίδης.
Παράδειγμα το Κρυφό Σχολειό
Επίσης είπε ότι χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Κρυφό Σχολειό, που είναι δεδομένο για όλη την επιστημονική κοινότητα ότι δεν υπήρχε, γιατί δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει, διότι οι οθωμανοί δεν απαγόρευαν στους υπηκόους τους να έχουν σχολεία και να διατηρούν τη γλώσσα τους, κάτι που γράφει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους που βγήκε τη δεκαετία του ’70 και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και η πραγματικότητα του σήμερα μαρτυρά ένα πολύ μεγάλο κενό της εκπαιδευτικής διαδικασίας και μεγάλο κενό μέριμνας των κυβερνήσεων που μερίμνησαν για το πως διδάσκεται στα σχολεία η ιστορία, ενώ μαρτυρά ότι δεν μαθαίνουμε ιστορία μόνο από τα σχολικά βιβλία, αλλά και από άλλες πηγές.
Ο ίδιος είπε ότι η πλειοψηφία των όσων αναφέρει στο βιβλίο του, είναι πράγματα που για την επιστημονική κοινότητα είναι δεδομένα και ξαναείδε πράγματα που έχουν ήδη εντοπιστεί, αλλά αυτό που τον «βασάνισε» ήταν ο τρόπος της γραφής. Από τη στιγμή που το βιβλίο απευθυνόταν στους μη ειδικούς, θα έπρεπε να είναι γραμμένο με γλώσσα και δομή φιλική στον χρήστη, κάτι που επιδίωξε με πολλά μικρά κεφάλαια, ενώ το δεύτερο, ήταν να είναι γραμμένο με ένα ύφος που να «ανοίγει αυτιά» και να «σπάσει τις αντιδράσεις» που ενδεχομένως δημιουργούνται , όταν λες σε κάποιον κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που έχει μάθει από τα παιδικά του χρόνια, ωστόσο όπως λέγεται και στις παρουσιάσεις του βιβλίου του, το πέτυχε.
Τα fake news μιας εποχής…
Ο κ. Παναγιωτίδης διαπιστώνει ωστόσο από τις αντιδράσεις, που υπάρχουν σε σχέση με τα όσα αναφέρει στο βιβλίο του, ότι οι άνθρωποι αμύνονται πάρα πολύ, όταν νιώσουν ότι οτιδήποτε από αυτό που ήξεραν από παλιά, μπορεί να μην ισχύει, διότι τότε πρέπει να δεχτούν το ενδεχόμενο και άλλα πράγματα να μην ισχύουν και να ήταν στραβός ο τρόπος που τα έμαθαν και είναι ενδεικτικό ότι τα fake news μιας εποχής, γίνονται ιστορική μνήμη, μιας επόμενης.
Μικρές αφηγήσεις, για μεγάλες παρεξηγήσεις
Στο βιβλίο του Ν. Παναγιωτίδη, υπάρχουν ακόμη ερωτήματα, όπως : Το γαρίφαλο του Μπελογιάννη δεν ήταν κόκκινο; Το σαμποτάζ του Έβρου δεν έγινε με ζάχαρη στα ρεζερβουάρ των τανκς; Αλήθεια, ούτε ο Θεοδωράκης μάς κάλεσε να επιλέξουμε «Καραμανλής ή τανκς»; Δεν έγραψε ο Ρίτσος για τα τανκς που «χορεύουν στους δρόμους της Πράγας»; Ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε πρώτος πως «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», ούτε ανοιγόκλεισε το «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»; και αρκετά ακόμη…
O Σταύρος Παναγιωτίδης γεννήθηκε το 1982 στη Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει διδακτορικό στην Ιστορία. Είναι μέλος του Συνεργαζόμενου Επιστημονικού Προσωπικού στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και επιστημονικός συνεργάτης του περιοδικού Hot Doc History. Έχει συγγράψει τον τόμο «Ιωάννης Καποδίστριας – Η προσωπικότητα και η διακυβέρνησή του», στη σειρά Η απελευθέρωση ενός έθνους – Από την επανάσταση των Ελλήνων στην ίδρυση του ελληνικού κράτους (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα). Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν το μυθιστόρημά του Το κουρασμένο μέλι (2018) και η μελέτη του Μύθοι, παρεξηγήσεις και άβολες αλήθειες της ελληνικής Ιστορίας (2023).
