Πρόκειται για μια παράξενη και μυστηριώδης υπόθεση που απασχόλησε τις ελληνικές αστυνομικές αρχές στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και σχετιζόταν με την ύπαρξη ή όχι ενός μυθικού θησαυρού που βρισκόταν σε σπηλιά στο όρος των Θεών.
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1936, όταν δύο νεαροί χωρικοί, ο Αμβροσιάδης και ο Φουρτουνόπουλος ή Φωτεινόπουλος εμφανίστηκαν στις αρχές της Θεσσαλονίκης και υποστήριξαν ότι εντελώς τυχαία ανακάλυψαν σε σπηλιά του Ολύμπου έναν εξαιρετικής σπουδαιότητας, αρχαιολογικής και οικονομικής, θησαυρό. Πιο συγκεκριμένα, ο Αμβροσιάδης ισχυρίστηκε ότι ενώ βρισκόταν κοντά στην θέση όπου η παράδοση θέλει να είναι ο θρόνος του Δία, ξέσπασε ισχυρή καταιγίδα και αναζήτησε καταφύγιο σε ένα σπήλαιο που βρήκε ανάμεσα σε πυκνές συστάδες θάμνων.
Μόλις μπήκε στο σπήλαιο αντίκρισε ένα μοναδικό θέαμα. Όλο το εσωτερικό έλαμπε από χρυσάφι, ενώ το πάτωμα και οι τοίχοι ήταν επενδυμένοι με υπέροχο λευκό μάρμαρο. Υποστήριξε ότι μέσα βρισκόταν μοναδικά έργα τέχνης της αρχαίας εποχής, όπως χρυσά και χάλκινα αγάλματα, ολόχρυσες πολυθρόνες, σπαθιά, περικεφαλαίες και άλλα.
Η υπόθεση στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ»
Το αξιοσημείωτο ήταν ότι για ορισμένα έδωσε ακριβείς λεπτομέρειες: το σπήλαιο ήταν χωρισμένο σε δύο διαμερίσματα και στο ένα παρατήρησε 1)Ένα χάλκινο άγαλμα αρχαίου οπλίτη σε φυσικό μέγεθος. 2) Ένα μαρμάρινο άγαλμα ανδρός πεσμένο στο έδαφος και κομμένο στη μέση. 3) Τρία
πελώρια μεταλλικά κιβώτια σφραγισμένα με άγνωστο περιεχόμενο. 4) Ένα χάλκινο καζάνι, δύο λεκάνες και αρκετά μεταλλικά πιάτα. 5) Τέσσερις περικεφαλαίες χρυσές ή επίχρυσες. 6) Μια τεράστια μαρμάρινη τράπεζα στο μέσον του χώρου, με δύο μαρμάρινες πολυθρόνες. Πάνω στο τραπέζι, βρισκόταν μια μεγάλη μεταλλική σφαίρα, ενώ στο μπροστινό μέρος της μίας πολυθρόνας ήταν χαραγμένα γράμματα. 7) Διάφορα τόξα και βέλη.
Στο δεύτερο και πιο μικρό δωμάτιο: 1) Ένα μαρμάρινο ζαρκάδι κι ένα ελάφι. 2) Ένα μαρμάρινο άγαλμα, το οποίο παρίστανε έναν γέροντα, που βαστούσε στο ένα χέρι του ραβδί. 3) Ένα μαρμάρινο άγαλμα γυναίκας, η οποία θήλαζε ένα βρέφος. 4) Ένα μεγάλο άγαλμα, που παρίστανε έναν άντρα να παλεύει με ένα θηρίο, πιθανώς τίγρη, που του δάγκωνε το πόδι. 5) Διάφορα αγαλμάτια ατελή και κομμάτια μαρμάρων, σκορπισμένα και στα δύο διαμερίσματα του σπηλαίου.
Ο Αμβροσιάδης έδινε την εντύπωση του ειλικρινούς και έντιμου ανθρώπου και γι αυτό όσα είπε έγιναν πιστευτά από τις αρμόδιες Αρχές. Οργανώθηκε αμέσως αποστολή με οδηγούς τους δύο φίλους, προκειμένου να υποδείξουν στις Αρχές την ακριβή θέση του σπηλαίου. Όμως επειδή ήταν Δεκέμβριος του 1936 και υπήρχε αρκετό χιόνι στον Όλυμπο, η ομάδα εξερεύνησης δεν κατόρθωσε να προσεγγίσει το σημείο, οπότε και αποφασίστηκε να γίνει η αποστολή την άνοιξη που θα ευνοούσε ο καιρός.
Μέχρι τότε για να προστατευτούν ο Αμβροσιάδης και ο Φουρτουνόπουλος από επίδοξους αρχαιοκάπηλους, αποφασίστηκε να πάνε στην Αθήνα, όπου και τοποθετήθηκαν στην υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας, ως ημερομίσθιοι εργάτες των αμερικανικών ανασκαφών. Γύρω στα μέσα Μαΐου 1937 και ενώ ετοιμαζόταν νέα αποστολή, ο Αμβροσιάδης εξαφανίστηκε, ενώ δύο μέρες μετά εξαφανίστηκε και ο φίλος του Φουρτουνόπουλος. Ειδοποιήθηκε η Γενική Ασφάλεια η οποία μετά από
πολύμηνες αναζητήσεις και σε συνεργασία με την Χωροφυλακή Θεσσαλονίκης κατόρθωσε και εντόπισε τον Φουρτουνόπουλο. Ισχυρίστηκε ότι είχε εγκαταλείψει την Αθήνα επειδή φοβόταν μήπως τον απαγάγουν αρχαιοκάπηλοι. Αγνοούσε που βρισκόταν ο Αμβροσιάδης και ήταν βέβαιος ότι είχε απαχθεί και δολοφονηθεί.
Επίσης αποκάλυψε ότι ο ίδιος δεν είχε δει ποτέ την σπηλιά με τους θησαυρούς και συνεπώς δεν γνώριζε την ακριβή θέση. Ήθελε απλά να πάρει μέρος της δόξας και των χρημάτων που θα έδινε το Κράτος μετά την εύρεση του θησαυρού, ενώ πίστευε ακράδαντα ότι ο Αμβροσιάδης έλεγε αλήθεια.
Πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριξαν ότι όσα είπε ο Αμβροσιάδης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ιστορία φαντασίας και ότι ο θησαυρός δεν υπήρξε ποτέ. Άλλοι πάλι υποστήριξαν ότι ο φτωχός νέος δεν είχε κανένα λόγο να δημιουργήσει τέτοια αναστάτωση στις Αρχές. Εξάλλου όλοι όσοι τον είχαν γνωρίσει μιλούσαν για ένα τίμιο άνθρωπο. Πίστευαν ότι είχε απαχθεί από αρχαιοκάπηλους, ότι είχε παραδώσει το μυστικό και δολοφονήθηκε.
Πρόκειται για μια υπόθεση που την αλήθεια ενδεχομένως να μην την μάθουμε ποτέ. Εντάσσεται σε μια σειρά κρυμμένων θησαυρών που πολλοί υποστηρίζουν ότι υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο, όπως είναι ο θησαυρός του Αλή πασά, ο θησαυρός του Χασάν Μπέη σε τζαμί της Λάρισας, ο θησαυρός του Κιαμήλ Μπέη στην Κόρινθο και άλλοι πολλοί…
Πηγή: Larissanet.gr
