Σε πένθος βυθίστηκε η Αγριά εξαιτίας του θανάτου του Δημήτρη Φιλίππου, ενός ανθρώπου χαρούμενου, μέσα στην κοινωνία και με μεγάλη προσφορά. Ο Δημήτρης Φιλίππου εργάζονταν για χρόνια στην ΕΨΑ και μετά τη συνταξιοδότησή του, βοηθούσε τη σύζυγό του Ελένη Βικιώτη στο μίνι μάκρετ που διατηρούσε.
Η σύζυγος ήταν Επίτροπος στο Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο Αγίου Αθανασίου στα Αστέρια Αγριάς και ο εκλιπών, με αφοσίωση τη βοηθούσε κι έτρεχε για όλες τις ανάγκες του Ναού.
Η κηδεία του θα τελεστεί την Κυριακή στις 16:00 στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων στην Αγριά.
Ο πατέρας Βαρνάβας Σαράτσης, εφημέριος του παρεκκλησίου του Αγίου Αθανασίου αποχαιρετά τον Δημήτρη Φιλίππου με ένα πολύ συγκινητικό κείμενο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
«Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της ζωής μας, της καθημερινότητάς μας, της καρδιάς μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο αγαπημένος μας Δημήτρης Φιλίππου, που σήμερα έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας πίσω του βαθιά θλίψη, αλλά και μια πολύτιμη παρακαταθήκη αγάπης και προσφοράς.
Ο Δημήτρης μας, σύζυγος της αγαπημένης μας Επιτρόπου, Ελένης Βικιώτη, ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα αγαπητός στην τοπική κοινωνία της Αγριάς. Καλοσυνάτος, εργατικός, ευγενικός, με πίστη στον Θεό, αστείρευτη διάθεση προσφοράς και εκείνο το ξεχωριστό χιούμορ που τον έκανε πάντοτε την ψυχή της παρέας. Ένα αγαπημένο «πειραχτήρι», που με τα αστεία και τα χαμόγελά του σκορπούσε χαρά γύρω του.
Μαζί με την Ελένη του διακόνησαν επί χρόνια, με υποδειγματική αφοσίωση, το Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου, στον οικισμό Αστέρια της Αγριάς. Δεν ήταν απλώς άνθρωποι που βοηθούσαν στις ανάγκες του ναού. Ήταν και παραμένουν για εμάς οικογένεια.
Και όταν ο Δημήτρης συνταξιοδοτήθηκε, αντί να αναζητήσει την ξεκούραση, βρήκε ακόμη περισσότερο χρόνο για την Εκκλησία. Η παρουσία του στον Άγιο Αθανάσιο έγινε ακόμη πιο συχνή, η προσφορά του ακόμη μεγαλύτερη. Πάντοτε πρόθυμος, πάντοτε διαθέσιμος, πάντοτε με ένα χαμόγελο και κάποιο πείραγμα στα χείλη.
Ώσπου ήρθε η μεγάλη δοκιμασία της υγείας του. Ένας δύσκολος αγώνας, που όμως δεν κατάφερε να σβήσει την αγάπη του για το μικρό μας εκκλησάκι.
Μόλις προχθές μού έλεγε πως ήθελε να γίνει καλά, να επιστρέψει και να τελειώσει τις δουλειές που είχε αφήσει στον Άγιο Αθανάσιο.
Αυτή η τελευταία μας συζήτηση θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην καρδιά μου.
Ακόμη και μέσα στον πόνο και στη δοκιμασία του, ο Δημήτρης σκεφτόταν πότε θα επιστρέψει για να προσφέρει. Δεν μιλούσε για ξεκούραση, αλλά για δουλειές που περίμεναν να γίνουν. Αυτή ήταν η ψυχή του. Μια ψυχή που είχε μάθει να αγαπά μέσα από την προσφορά.
Αγαπημένε μου Δημήτρη,
Δεν ξέρω πώς θα είναι από εδώ και πέρα ο Άγιος Αθανάσιος χωρίς την παρουσία σου, χωρίς τα πειράγματά σου, χωρίς να σε βλέπουμε να φροντίζεις το καθετί σαν να ήταν το ίδιο σου το σπίτι.
Ξέρω, όμως, πως κάθε φορά που θα περνώ την πόρτα του μικρού μας ναού, θα θυμάμαι την αγάπη σου, το χαμόγελό σου και εκείνη την τελευταία σου επιθυμία να επιστρέψεις.
Οι δουλειές που άφησες θα γίνουν, Δημήτρη μου. Μην ανησυχείς γι’ αυτές. Εσύ έκανες το σπουδαιότερο έργο. Μας δίδαξες, με το παράδειγμά σου, τι σημαίνει να αγαπάς την Εκκλησία όχι μόνο με λόγια, αλλά με την καθημερινή, αθόρυβη και ανιδιοτελή προσφορά σου.
Σήμερα η μικρή μας εκκλησιαστική οικογένεια αποχαιρετά έναν δικό της άνθρωπο. Και η Αγριά έναν αγαπητό συμπολίτη της.
Στην αγαπημένη μας Ελένη, που στάθηκε δίπλα του με αγάπη και αφοσίωση, και σε ολόκληρη την οικογένειά του εκφράζω από καρδιάς τα θερμότερα συλλυπητήριά μου και την αμέριστη συμπαράστασή μου.
Η Εκκλησία μάς διδάσκει πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά το πέρασμα από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, εκεί όπου «οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».
Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μου Δημήτρη.
Σε ευχαριστώ για όλα όσα πρόσφερες, για όσα μοιραστήκαμε, για τα γέλια, τα πειράγματα και την αγάπη σου.
Ο Άγιος Αθανάσιος, τον οποίο τόσο αγάπησες και διακόνησες, ας πρεσβεύει για την ανάπαυση της ψυχής σου.
Αιωνία σου η μνήμη. Δεν θα σε ξεχάσουμε».
