Ζούμε σε μια εποχή ασταμάτητου τρεξίματος και έντονου στρες, όπου οι κοινωνικές απαιτήσεις μας πνίγουν καθημερινά. Οι ενήλικες συχνά πιστεύουμε ότι το βάρος της καθημερινότητας λυγίζει μόνο εμάς. Ξεχνάμε όμως ότι οι έφηβοι, πίσω από την κλειστή πόρτα του δωματίου τους, δίνουν τις δικές τους, πολύ μεγαλύτερες μάχες. Αντιμετωπίζουν εσωτερικές πιέσεις και ανασφάλειες που σπάνια καταφέρνουμε να διακρίνουμε, αλλά που πονούν βαθιά.
Η εφηβεία είναι μια περίοδος μεγάλων αλλαγών ,σωματικών και ψυχικών. Είναι η φάση που το παιδί προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του. Σε αυτή την ευάλωτη διαδρομή, η σωστή διατροφή είναι το θεμέλιο για την υγεία του. Δυστυχώς, όμως, είναι και η ίδια περίοδος όπου οι διατροφικές διαταραχές εμφανίζονται σαν ένας σιωπηλός εχθρός, απειλώντας τις ζωές των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων.
Η εσωτερική κραυγή πίσω από τις διατροφικές διαταραχές
Οι διατροφικές διαταραχές δεν είναι απλώς μια «κακή σχέση με το φαγητό». Είναι μια βαθιά ψυχολογική δοκιμασία, μια εμμονή με το σωματικό βάρος και την εικόνα του σώματος που κρύβει πίσω της έναν μεγάλο εσωτερικό πόνο.
Οι έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι ρίζες του προβλήματος είναι ψυχολογικές και κοινωνικές. Πίσω από ένα παιδί που παλεύει με το βάρος του, κρύβεται συνήθως μια ψυχή που υποφέρει από καθημερινό, βουβό άγχος. Παράγοντες που πληγώνουν τους εφήβους και τους οδηγούν εκεί είναι:
• Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και το αίσθημα ότι «δεν είναι αρκετά καλοί».
• Η παγίδα της τελειομανίας και ο φόβος της αποτυχίας.
• Η κατάθλιψη και η αδυναμία να διαχειριστούν τα έντονα συναισθήματά τους.
Όταν σε όλα αυτά προστίθεται η σκληρή πίεση της κοινωνίας για ένα αψεγάδιαστο πρότυπο ομορφιάς, η λαμπερή αλλά ψεύτικη εικόνα των socialmedia, ή τραύματα όπως ο σχολικός εκφοβισμός (bullying), τότε η εύθραυστη ισορροπία του εφήβου σπάει. Αυτές οι εμπειρίες γίνονται η σπίθα που πυροδοτεί τη διαταραχή.
Η ψευδαίσθηση των Social Media και η ανάγκη για έλεγχο
Κοιτάζοντας μια οθόνη, οι έφηβοι συγκρίνουν διαρκώς τον εαυτό τους με φιλτραρισμένες, μη ρεαλιστικές εικόνες. Αυτή η σύγκριση τους γεμίζει ανασφάλεια και ραγίζει την αυτοεκτίμησή τους. Μέσα στο χαοτικό ταξίδι της αυτοανακάλυψης, νιώθουν απροστάτευτοι. Έτσι, στρέφονται στον υπερβολικό και επικίνδυνο έλεγχο του φαγητού τους, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι ελέγχουν τη ζωή τους.
Γονείς και εκπαιδευτικοί οφείλουμε να έχουμε τα μάτια και την καρδιά μας ανοιχτά, για να προλάβουμε τα σημάδια πριν γίνουν βαθιές πληγές. Παράλληλα, είναι χρέος και των επιχειρήσεων που προωθούν προϊόντα αδυνατίσματος να δείξουν ευαισθησία και να σταματήσουν να εκμεταλλεύονται την ανασφάλεια αυτών των παιδιών, πουλώντας τους θαύματα χωρίς επιστημονική βάση.
Η αγκαλιά της οικογένειας ως το απόλυτο καταφύγιο
Ο ρόλος των γονιών δεν είναι να γίνουν κριτές, αλλά το ασφαλές λιμάνι του παιδιού τους. Οι έφηβοι χρειάζονται πρότυπα που αγαπούν το σώμα τους και τρέφονται σωστά, χωρίς στερήσεις και εξαντλητικές δίαιτες που φρενάρουν την ανάπτυξή τους.
Για να νιώσει ο έφηβος την πραγματική στήριξη, οι γονείς χρειάζεται:
• Να σταματήσουν την πίεση, τις φωνές, τα κηρύγματα και τις απειλές γύρω από το πιάτο του.
• Να μην σχολιάζουν ποτέ το βάρος του, είτε χάνει είτε παίρνει κιλά – η αξία του παιδιού δεν μετριέται σε ζυγαριές.
• Να αποφεύγουν τα αρνητικά σχόλια για το δικό τους σώμα, μαθαίνοντας στο παιδί την αυτοαποδοχή.
• Να επιδιώκουν το κοινό οικογενειακό τραπέζι και τις όμορφες στιγμές μέσα από τον αθλητισμό και το παιχνίδι.
• Να είναι εκεί, παρόντες. Να μάθουν να ακούν τις σιωπές και τους φόβους των παιδιών τους, χωρίς να επιβάλλουν πάντα το δικό τους «πρέπει» και τον δικό τους ρυθμό.
• Να απλώνουν το χέρι στους ειδικούς χωρίς ντροπή, όταν νιώθουν ότι το πρόβλημα τους ξεπερνά.
Η αγάπη χωρίς όρους, η ζεστή αγκαλιά και η ειλικρινής επικοινωνία είναι τα μόνα αντίδοτα στο άγχος των παιδιών μας. Ας τους δείξουμε ότι τα αγαπάμε για αυτό που είναι, και όχι για αυτό που δείχνει ο καθρέφτης τους.
