(Στους Μαθητές μου, που Ονειρεύονται και δεν Βολεύονται)
Ψηφίδες Ιστορίας «κτῆμα ἐς αἰεί»1
Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας
(250 χρόνια από τη γέννησή του)
“…η Κύπρος ανήκει στο σύνολο που πρέπει να νοείται Ελλάς…”*
«Η Κύπρος με τις θυσίες και το αίμα των παλικαριών της κέρ-δισε το δικαίωμα να σεμνύνεται και να απαιτεί… Είχε και η Κύπρος το μερτικό της στο Μεγάλο ξεσηκωμό του Γένους (1821) με το αίμα της Θυσίας του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών, των Κληρικών και των Λαϊκών (9 Ιουλίου 1821) αλλά και με τον αναγκαστικό ατιμωτικό εξισλαμισμό πολλών Ελλήνων της Κύπρου για να γλιτώσουν από τη σφαγή και τους άγριους κατατρεγμούς των Τούρκων μετά την 9η Ιουλίου 1821. Όπως και με το αίμα πολλών Ελλήνων της Κύπρου που έπεσαν μαχόμενοι στα πεδία των μαχών της Μητροπολιτικής Ελλάδας.
»* Ο Κυβερνήτης (Ιωάννης Καποδίστριας) στη Διάσκεψη των Πρεσβευτών στον Πόρο (24 Σεπτεμβρίου 1828), έκανε την πιο πάνω αναφορά. Το όραμα του Κυβερνήτη ήταν μία ελεύθερη Ελλάδα που να περιλαμβάνει την Κρήτη και την Κύπρο, ως το νοτιοανατολικότερο άκρο της. Για την Κρήτη συμφώνησαν αρ-χικά οι Πρέσβεις των Τριών Δυνάμεων να περιληφθεί στο νέο ελληνικό κράτος. Δεν έγινε, όμως, γιατί αντέδρασε η Αγγλία! Η Κρήτη ευτύχησε αργότερα, όπως και άλλα αλύτρωτα μέρη του ελληνισμού, να ενσωματωθεί στον εθνικό κορμό.
»Μόνο εμείς μείναμε απ’ έξω και ας μας ήθελε ο Μπαρμπα- γιάννης, που είχε και μητρική ρίζα από την Κύπρο». (Νεστό-ριος)
Ο Δυστρόπιος, με τη μεγάλη αδυναμία που έχει στον Κυβερ-νήτη, παίρνει τη σκυτάλη των λόγων και καταθέτει ένα υμνο-λόγιο για τον Μπάρμπα του, τον Γιάννη!
«Σπουδαίος επιστήμονας, θεράπευε ως ιατρός δωρεάν τους φτωχούς, ενώ τους πρόσφερε φάρμακα και τροφή. Ο λαός της Κέρκυρας, γενέθλια γη του, τον ευλογούσε και τον λάτρευε. Σπουδαίος πολιτικός και διπλωμάτης με αρχές και αξίες δήλωνε: “η μόνη μου διπλωματική αξιότητα ήτανε πάντα να λέω την αλήθεια. Όμως η αλήθεια στην πολιτική είναι μαχαίρι δίκοπο που πληγώνει πιο πολύ τον κάτοχο παρά τον άλλον”.
»Διαπρέπει ως Υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου στην Ευρω-παϊκή διπλωματία. Αποκαλεί την Ευρώπη “κοινή πατρίδα” και υποστηρίζει τη δημιουργία υπερεθνικού οργανισμού. Οργανι-σμός που έγινε έναν αιώνα μετά (1920) η Κοινωνία των Εθνών (Κ.Τ.Ε.) και αργότερα (1945) ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.). Για τις επαναστάσεις των μικρών λαών, ζητά να μην καταπνίγονται με τη βία αλλά να ικανοποιούνται τα αιτήματά τους για δικαιοσύνη.
»Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, φτάνει στην Αίγινα τον Ιανουάριο 1828. Η εντύπωσή του, όπως μας την παραδίνει ο Γεώργιος Τερτσέτης: “Ζήτω ο Κυβερνήτης ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάραις, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά, κατεβασμένα από ταις σπηλιαίς. Δεν ήτον το συναπάντημά μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος, η γη εβρέχετο από δάκρυα, εβρέχετο η μυρτιά και η δάφνη του στολισμένου δρόμου από τον γυαλόν εις την Εκκλησίαν. Ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού έσχιζε την καρδιά μου, μαυροφορεμέναις, γέροντες μου ζητού-σαν ν’ αναστήσω τους αποθαμένους τους, μαννάδες μου έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απόμειναν παρά εκείνα και εγώ, και με το δίκαιο μου ζητούσαν όλα αυτά”.2
»Η Επανάσταση συνεχιζόταν και η Χώρα ήταν σε άθλια κατάσταση. Με χρήματα δικά του και των φίλων του απελευθέρωσε από την Αλεξάνδρεια γυναικόπαιδα που ήταν αιχμάλωτοι του Ιμπραήμ. Ίδρυσε Οικοτροφείο-Ορφανοτροφείο στην Αίγινα για να στεγάσει τα ορφανά του πολέμου.
»Ίδρυσε Σχολεία και έδωσε βάρος στην επαγγελματική εκπαί-δευση.
» “Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής…Τα παιδιά είναι η καλλιτέρα, αν όχι η μόνη ελπίς της Εθνικής αναγεννήσεως”. Μία αναφορά του Κυβερνήτη προς τον Ανδρέα Μουστοξύδη. Ο Κυβερνήτης είχε αναθέσει στον Κερκυραίο λόγιο, ιστορικό και φιλόλογο τη γενική εποπτεία όλων των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων (21 Οκτωβρίου 1829).
»Έκοψε εθνικό νόμισμα (1828) τον αργυρό Φοίνικα σε αντικατάσταση του Οθωμανικού κουρούς (γρόσι).
»Είναι ο δημιουργός του νέου ελληνικού κράτους με το Πρω-τόκολλο του Λονδίνου, 26 Σεπτεμβρίου 1831».
Και συνεχίζει οργίλος! «Τα μέτρα του για το Λαό ενόχλησαν τους γαιοκτήμονες της Πελοποννήσου και τους πλούσιους Υδραίους πλοιοκτήτες. Τρομάρα τους! Ο Πέτρο Μπέης επανα-στατούσε στη Μάνη και ο Μιαούλης έκαιγε τη φρεγάτα Ελλάς και την κορβέτα Ύδρα στον Πόρο! (Ο Μιαούλης ήταν από τους πρώτους αγωνιστές της Επανάστασης που καλωσόρισαν τον Καποδίστρια!) Και ας τους προειδοποιούσε ο Κανάρης: “με αυτά που κάνετε το ανάθεμα του Έθνους θα έχετε!”
»Ήταν κομμάτι συγκεντρωτικός, αυταρχικός, φωτοσβέστης! Ποια φώτα είχαμε και τα έσβησε τρομάρα μας! Φώτα έφερνε αλλά οι άλλοι λυχνάρια ήθελαν, γιατί τους βόλευε το σκοτάδι!
»Τα λόγια του ήταν τίμια και αληθινά (χωρίς κολακείες και φρούδες υποσχέσεις) και με αυτά κέρδισε την αγάπη του λαού. Αυτά, όμως, δεν άρεσαν στην αντιπολίτευση, η οποία μέσα στην ιδιοτέλεια και στο συμφέρον της, εν πολλοίς, εκφράστηκε με μίσος στο σεβαστό πρόσωπό του.
»Ο οραματιστής, ο άνθρωπος της προσφοράς και του αλτρουι-σμού, όταν ορκιζόταν Υπουργός του Τσάρου της Ρωσίας (το ισχυρότερο Κράτος της εποχής), του δήλωσε κατηγορηματικά: “Μεγαλειότατε, αν βρεθώ προ του διλήμματος να υπηρετήσω την μεγάλην πατρίδα σας ή την μικράν υπόδουλον πατρίδα μου, θα προτιμήσω την πατρίδα μου”.
»Αυτή την πατρίδα υπηρέτησε και για το μεγαλείο της δολο-φονήθηκε (27 Σεπτεμβρίου 1831).
»Το ισχυρό κράτος που φιλοδοξούσε να δημιουργήσει δεν άρεσε στους αγγλογάλλους. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, ημέρα Κυριακή, μπροστά στην είσοδό του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρί-δωνα δολοφονείται ο Κυβερνήτης, από τον Κωνσταντίνο και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, αδελφό και γιο αντίστοιχα του Πέτρο Μπέη Μαυρομιχάλη.
»Και ενώ ψυχανεμιζόταν τη δολοφονία του είχε για σωματο-φύλακα (φρουρό) ένα και μόνο άντρα και αυτός κουλοχέρης, είχε κομμένο το δεξί χέρι από τον ώμο! Ο Κρητικός Γεώργιος Κοζώνης που όλοι τον φώναζαν Κουλοχέρη! Φυσικά ούτε και ως Υπουργός Εξωτερικών της Τσαρικής Ρωσίας είχε φρουρά.
»Ο Μπαρμπαγιάννης αφού εκλέχτηκε Κυβερνήτης της Ελλά-δας, πέρασε από τη Γενεύη (Ελβετία) της οποίας το 1815 έγινε επίτιμος δημότης, εκεί συνάντησε ένα φίλο του και ανάμεσα στα άλλα του λέει: ”… Με ρωτάτε αν ελπίζω τίποτε για τον εαυτό μου, όχι! Για την Ελλάδα, ναι! Τα παιδιά μου περιμένουν τη βοήθειά μου. Αυτός είναι ο μόνος μου Λογισμός! Για τ’ άλλα δε γελώ τον εαυτό μου, δυσκολίες με περιμένουνε, πίκρες και τέλος το μαχαίρι… Για την Ελλάδα είμαι έτοιμος όλα να τα δώσω, κόπους, κατάσταση, ζωή…”
(Εφημερίδα Αιών, 21 Αυγούστου 1841)
»Τι να πει κανείς! Νίκησε το φόβο του θανάτου με την αγάπη στην πατρίδα και με μόνη έγνοια το υπέρτατο χρέος σε αυτή. Στάση ζωής Οσιομάρτυρα!
»Ο Πέτρο Μπέης το 1840 ομολογούσε στον ιατροφιλόσοφο Διονύσιο Πύρρο, ο οποίος κατέκρινε τον Κυβερνήτη: “Δεν τα μετράς καλά φιλόσοφε! Ανάθεμα τους Άγγλο-Γάλλους που ήσαν η αιτία. Και εγώ έχασα τους δικούς μου και το Έθνος έχασε έναν άνθρωπο που δεν θα τονέ ματάβρει και το αίμα του με παιδεύει ως σήμερα…”3
»Πράγματι, κανένας δεν υπηρέτησε το δημόσιο συμφέρον (Πατρίδα) ούτε πιο πριν αλλά ούτε και μετά, όπως ο εργα-σιομανής Κυβερνήτης, ο Μπαρμπαγιάννης!»
«Στερνή μου γνώση …» (Νεστόριος) «Μετάνοια που άργησε πολύ… το κακό έγινε». (Ονείριος)
« Άρτζι –μπούρτζι και λουλάς», τραύλισε ο Αλαφροϊσκιωτος «Όλα άνω κάτω, (γης μαδιάμ) όπως το κατέθεσαν και οι οπλαρχηγοί που ζητούσαν πληρωμή–χρήματα από τον Κυβερ-νήτη. Και όταν τους είπε ότι τα ταμεία είναι άδεια, δεν υπάρ-χουν χρήματα τότε οι θερμόαιμοι: “Άκου δω κυρ Γιάννη, αν δεν μας τακτοποιήσεις στα γρήγορα, θα πάρουμε τα αρτζεμπούζια μας (όπλα της εποχής) και τον λουλά μας, θα τα στήσουμε στ’ Αναπλιού το πέραμα, κι όποιος πλούσιος θα πέφτει κατά κείθε, θα τον γραπώνουμε και θα του παίρνουμε λύτρα”» (Νεστόριος)
«Άρτζι –μπούρτζι και λουλάς», τραύλισε και πάλι ο Αλαφροϊ-σκιωτος. «Καλά σας λέω ότι ο Λεβέντης μου, βλέπει πιο μπρο-στά και από τους δήθεν γνωστικούς». Ο Δυστρόπιος σφίγγοντάς τον χορταστικά στην αγκαλιά του κλείνει το υμνολόγιο του: «Όλα άνω κάτω, ανακατωσούρα! Ο Μπαρμπαγιάννης είχε ένα όραμα (ισχυρό ανεξάρτητο κράτος), μία μοναδική ιστορική ευ-καιρία που δολοφονήθηκε! Η δολοφονία του Μπαρμπαγιάννη ήταν και η απαρχή της εμπλοκής των ξένων. Την ξενοκρατία με την Αντιβασιλεία και ό,τι επακολούθησε…
»Και καλά λέει ο Ονείριος: “Η Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία (1827–1831) πνίγηκε μέσα στο αίμα του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, με τραγική συνέπεια την Τρόικα της Αντιβασι-λείας!
”Και η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία (1974) επανήλθε πνιγμένη στο αίμα της Κύπρου, σε ενόχους και ενοχές, σε προδότες και προδοσία. Η προδομένη Κύπρος πνιγόταν στο αίμα και ο εκπρό-σωπος της Χούντας Γκιζίκης παρέδιδε την εξουσία στον Κων-σταντίνο Καραμανλή!”
»Μας αγαπούσε ο Μπαρμπαγιάννης, το αίμα μας…» κλείνει την οφειλή του ο Δυστρόπιος.
Γεμίζουν τα ποτήρια, πίνουν: «εις υγείαν του Μπαρμπαγιάν-νη!» χύνουν χαμαί για γλυκασμό δροσιάς στους παππούδες και προπάππους τους, οι οποίοι ακουμπούσαν στην Εθνική Παλιγ-γενεσία (1821). Κάνουν χοές για όλους Εκείνους της αγιοσύνης και της λεβεντουριάς, του ηρωισμού και της παλικαριάς, της θυσίας και της αυτοθυσίας…
1.Αγία και Ιερά η Ταφή, Ψηφίδες Ιστορίας «κτῆμα ἐς αἰεί», (απόσπασμα).
2.Ο Γέρων Κολοκοτρώνης (Υπό Γεωργίου Τερτσέτη) Αθήνα 1846, σε. 295.
3.Δ. Γ. Δημητρακάκη (Απομνημονεύματα) Καταγραφή από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, Άπαντα, Εταιρεία Ελληνικών Εκδό-σεων,1965 σελ. 68.
*Βετεράνος 1974/399 Τ.Π. Μπογαζιού Αμμοχώστου Κύπρου.
Φιλόλογος Ιστορικός
Πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Ν. Μαγνησίας.
