Γράφει ο Θρασύβουλος Μ. Σταυριδόπουλος*
Όταν ξεκινά ένας πόλεμος η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα, ενώ την ίδια στιγμή η εξαπάτηση στήνει χορό με παρτενέρ το κέρδος. Όσο για την «ενορχήστρωση», την έχουν ήδη αναλάβει με τα σχέδια τους εκείνες οι δυνάμεις που επιδιώκουν να τα επιτύχουν με πολεμικά μέσα.
Διότι οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή δεν έχουν ως αίτιο ούτε την επείγουσα ανάγκη για μια αστικού τύπου δημοκρατία στο Ιράν, ούτε την απειλή του πλανήτη από το τρομερό πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας αυτής. Αυτά είναι λόγια προσχεδιασμένης προπαγάνδας για να πεισθούν οι αφελείς. Μήπως έχουν αστικές δημοκρατίες τα γειτονικά του Ιράν αραβικά κράτη; Ή μήπως το Ισραήλ δεν είναι εδώ και δεκαετίες μια ανεξέλεγκτη πυρηνική δύναμη;
Μια από τις πραγματικές αιτίες είναι ο διάδοχος της παλαιάς εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών , που ακούει στο αρκτικόλεξο IMEC και σημαίνει Διάδρομος Ινδιών – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης. Μια μεγάλη εμπορική οδός, που συμφωνήθηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 2023 στο περιθώριο της Συνόδου των G20 στο Νέο Δελχί, για να συνδέει την Ασία με την Ευρώπη δια της Μέσης Ανατολής. Σκοπός: η αντίθεση στους «Νέους δρόμους του μεταξιού» που σχεδιάζει η άλλη μεγάλη και συνεχώς ανερχόμενη δύναμη, η Κίνα. Το σχετικό Μνημόνιο Κατανόησης υπέγραψαν η Ινδία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ η Ινδία έχει αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο του λιμένα της Χάιφας στο Ισραήλ. Αναφερόμενος στόχος η ενίσχυση της διακίνησης εμπορικών αγαθών, της μεταφοράς ενέργειας και της ψηφιακής συνδεσιμότητας μέσω ενός συνόλου σιδηροδρομικών και θαλάσσιων οδών, καλωδίων και αγωγών. Με λίγα λόγια πληροφορία – επικοινωνία – ενέργεια –υδρογονάνθρακες.
Ο IMEC προτίθεται να προσφέρει μια εναλλακτική λύση στις διαδρομές που διέρχονται είτε από την Ερυθρά Θάλασσα, είτε από την οδική διαδρομή Κεντρικής Ασίας – Τουρκία. (Ιδού μια ακόμη αιτία που εξηγεί γιατί η Τουρκία είναι σε κρεσέντο αντίθεσης με το Ισραήλ). Περιλαμβάνει μια θαλάσσια σύνδεση μεταξύ Ινδίας και Αραβικής χερσονήσου, ακολουθούμενη από σιδηροδρομική σύνδεση που θα φτάνει μέχρι το λιμάνι της Χάιφα στο Ισραήλ μέσω Ιορδανίας και εν συνεχεία μια νέα θαλάσσια διαδρομή από Χάιφα προς τους ευρωπαϊκούς λιμένες.
Υπάρχουν επίσης οι σχεδιαζόμενες διαδρομές, οι οποίες θα οριστικοποιηθούν, που περιλαμβάνουν 3 κύρια ευρωπαϊκά λιμάνια: τον Πειραιά (Ελλάδα), (εδώ εξηγείται η ενόχληση των ΗΠΑ, διότι έχει παραχωρηθεί στον κινεζική Cosc), την Τεργέστη (Ιταλία) και τη Μασσαλία–Fos (Γαλλία).
Ποιος απουσιάζει πλήρως από τη συμφωνία; Το Ιράν, διότι το καθεστώς δεν συμφωνεί και αποτελεί τον ενεργειακό τροφοδότη της Κίνας. Ποιος άλλος; Η Τουρκία, που οι αραβικές χώρες του Κόλπου δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για τον ρόλο του χωροφύλακα της Μέσης Ανατολής που θέλει να παίξει, ούτε και το Ισραήλ.
Η εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σταθεροποίηση της περιοχής και τη δυνατότητα υλοποίησης του διαδρόμου και έχει επιτευχθεί με τις λεγόμενες συμφωνίες του Αβραάμ. Το δε ενοχλητικό φιλορωσικό καθεστώς της Συρίας έχει παύσει να υπάρχει.
Συνεπώς:
• Το Ισραήλ βλέπει την ευκαιρία να καθιερωθεί ως στρατηγική γέφυρα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης με τη βοήθεια των ΗΠΑ που θέλουν να περιορίσουν τις δυνατότητες της Κίνας. Και οι δύο προσδοκούν σημαντικά οικονομικά οφέλη από την αύξηση των εμπορικών ροών, τις επενδύσεις σε λιμενικές υποδομές και την ανάπτυξη μεταφορικών και ενεργειακών υποδομών, μετά την απεξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια.
• Η Ινδία, η οποία δεν μετέχει στρατιωτικά, (και που καλό θα ήταν να διευκρινίσει αν είναι με τους BRICS ή με ΗΠΑ και Ε.Ε.) αφού απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο του λιμένα της Χάιφα, επιδιώκει να επιβληθεί ο IMEC ως η τέλεια εναλλακτική οδός απέναντι στους Κινεζικούς «Νέες Δρόμους του Μεταξιού» και τις Τουρκικές οδούς, παίζοντας ένα σημαντικότατο και κερδοφόρο γι αυτήν ρόλο στις εφοδιαστικές εμπορικές αλυσίδες μεταξύ Ασίας – Μέσης Ανατολής – Ευρώπης.
Άρα «let the cannons rip the sky ». Ο Πόλεμος συμφέρει ΗΠΑ και Ισραήλ, που κάνουν business as usual στις πλάτες του κοσμάκη. (Ποιο Διεθνές Δίκαιο; Αφού δεν βολεύει!). Πάντως ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ του Προέδρου Τραμπ, η παγκόσμια οικονομία δεν αντέχει μια νέα ενεργειακή κρίση, ο τουρισμός της Ανατολικής Μεσογείου κινδυνεύει να πληγεί καθοριστικά, η χρηματιστηριακή αγορά ήδη αντιδρά αρνητικά, ενώ περιέργως Ρωσία και Κίνα δεν έχουν ακόμη αντιδράσει πρακτικά… Οψόμεθα…
*Πρώην Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος Ο.Λ.Β. ΑΕ (Υποναύαρχος Λ.Σ. ε.α., πτυχιούχος Παντείου Πανεπιστημίου Πολιτικών Επιστημών, απόφοιτος Σχολής Ναυτικών Δοκίμων και Ναυτικής Σχολής Πολέμου, Μέλος Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Συντονιστής του Τμήματος Ναυτιλίας και Νησιωτικότητας)
——————————————————————————————–
Οι δύο εταιρείες των Ανατολικών Ινδιών (Ολλανδική και Βρετανική) ήταν οικονομικοί οργανισμοί της περιόδου του 1600 μ.Χ. μέχρι και το 1870 μ.Χ., που αξιοποίησαν τις θαλάσσιες και οδικές αρτηρίες για να εμπορευθούν τα μπαχαρικά και το τσάι. Τώρα τη θέση των μπαχαρικών και του τσαγιού έχουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Στίχος από το γνωστό πειρατικό τραγούδι της σειράς των ταινιών «Οι Πειρατές της Καραϊβικής» που σημαίνει «ας ηχήσουν τα κανόνια κι ας σκίσουν τους ουρανούς»…
