Γράφει ο Βασίλης Χαλαστάρας
Για εμάς που ζήσαμε το ΠΑΣΟΚ από κοντά, δεν ήταν ποτέ μόνο ένα κόμμα.
Ήταν οι πρώτες μας ελπίδες, οι αγώνες μας, οι δουλειές μας, οι οικογένειές μας.Ήταν η στιγμή που ο απλός άνθρωπος ένιωσε πως η φωνή του μετράει, πως ο κόπος του και η αξιοπρέπειά του έχουν αξία.
Θυμάμαι τον εργάτη στο εργοστάσιο να βγαίνει από το μαύρο καπνισμένο κτίριο, γεμάτος κόπο και ιδρώτα, και να νιώθει ότι τον ακούνε. Τον αγρότη να κατεβάζει τα κηπευτικά από το φορτηγό του στην αγορά, ξέροντας ότι η πολιτεία δεν θα τον αφήσει μόνο.Τη μικρή επιχείρηση στη γειτονιά, το μαγαζάκι με τα λίγα, να βρίσκει στήριξη και αναγνώριση. Τη μητέρα που παλεύει για τα παιδιά της, να νιώθει ότι κάποιος νοιάζεται για τη ζωή της οικογένειάς της. Τον δάσκαλο στην τάξη να διδάσκει χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Τον νέο που ψάχνει για δουλειά και μέλλον, να ξέρει πως κάποιος πιστεύει στην προσπάθειά του.
Περάσαμε δύσκολα χρόνια.
Πληρώσαμε ακριβά τα λάθη μας.
Μας είπαν πως δεν θα αντέξουμε, πως το ΠΑΣΟΚ ανήκει στο παρελθόν.
Και όμως, όσοι μείναμε ξέρουμε καλά, η αξιοπρέπεια δεν παραδίδεται. Κερδίζεται. Με αγώνα, με καρδιά, με πίστη. Σήμερα η Ελλάδα πονά ξανά.
Στο σούπερ μάρκετ μετράς τα ευρώ πριν πάρεις ψωμί.Ο μισθός φτάνει με το ζόρι μέχρι τα μέσα του μήνα.Οι συντάξεις είναι πια ψίχουλα.Οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά και μέλλον.Οι ηλικιωμένοι νιώθουν πως η πολιτεία τους έχει ξεχάσει.Στις γειτονιές, οι άνθρωποι μιλάνε σιγά, αλλά με βάρος,για τα παιδιά που δεν μπορούν να σπουδάσουν, για τους φίλους που έφυγαν, για τα μαγαζιά που έκλεισαν, για τη φτώχεια που ξαναχτυπά στις πόρτες τους.
Στα καφενεία, οι συζητήσεις γίνονται ψίθυροι, γεμάτοι ανησυχία και νοσταλγία: «Θυμάσαι τότε που το κράτος στήριζε τους πολλούς;» λένε οι μεγαλύτεροι. «Ναι, τότε νιώθαμε περήφανοι» απαντούν οι υπόλοιποι.
Και μέσα σε όλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία μιλά για «ανάπτυξη», ενώ οι πολλοί μετράνε απώλειες. Μιλά για αριθμούς, ενώ εμείς μιλάμε για ζωή, για επιβίωση, για αξιοπρέπεια.
Εδώ ξαναμπαίνει το ΠΑΣΟΚ.Όχι σαν σύνθημα ή σαν παρελθόν, αλλά σαν ελπίδα, γνώση, καρδιά και εμπειρία.
Σαν η παράταξη που ξέρει πως η πολιτική δεν είναι για λίγους, αλλά για όλους. Που ξέρει πως η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά υποχρέωση. Που ξέρει πως η αξιοπρέπεια του πολίτη είναι πάνω από τους αριθμούς και τα συμφέροντα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ζητά να μας αγαπήσετε για τα περασμένα.Ζητά να θυμηθούμε μαζί ποιοι ήμασταν και ποιοι μπορούμε να ξαναγίνουμε.Ζητά να επιστρέψουμε σε μια πολιτική που δεν ξεχνά τον απλό άνθρωπο, που αγωνίζεται για τον εργάτη, τον συνταξιούχο, τη μητέρα, τον νέο που παλεύει για μέλλον.
Για όλους εμάς που κρατήσαμε ψηλά την πίστη μας.Για όλους εμάς που δεν ξεχάσαμε.Για όλους εμάς που ξέρουμε πως χωρίς ΠΑΣΟΚ, η κοινωνία χάνει φωνή και η Ελλάδα χάνει την αξιοπρέπειά της. Το ΠΑΣΟΚ ήταν, είναι και μπορεί να ξαναγίνει η παράταξη της καρδιάς των ανθρώπων.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν παραχωρείται.
Υπερασπίζεται. Και το ΠΑΣΟΚ ξέρει πώς.Και ας θυμηθούμε κάτι ακόμα:
Η Ελλάδα χτίστηκε με το μεράκι και τον κόπο των πολλών.Κάθε οικογένεια, κάθε γειτονιά, κάθε μικρό μαγαζί έχει τη δική του ιστορία.Και το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντα εκεί, δίπλα τους, να δίνει φωνή, στήριξη και ελπίδα.Σήμερα, που η φτώχεια ξαναχτυπάει πόρτες και οι δυσκολίες φαίνονται αξεπέραστες, χρειάζεται ξανά αυτή η φωνή.
Μια φωνή που να ενώνει, που να αγκαλιάζει τον κόσμο της δουλειάς, τους συνταξιούχους, τους νέους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους.
Μια φωνή που ξέρει πως η πολιτική είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι, σχέσεις, αξίες. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναφέρει την αξιοπρέπεια στην πολιτική ζωή, να ξαναδώσει φωνή στους πολλούς και να θυμίσει σε όλους ότι η Ελλάδα ανήκει στους ανθρώπους της, όχι στους αριθμούς και στα συμφέροντα των λίγων.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται.
Κατακτιέται. Και το ΠΑΣΟΚ ξέρει πώς.
