Ελληνίδα δημοσιογράφος καταγγέλλει περιστατικό εμφανούς σεξουαλικής παρενόχλησης από υφυπουργό το 1994. Τι άλλο αφηγείται.
Ήταν να μην γίνει αρχή. Από τη στιγμή που η Σοφία Μπεκατώρου βρήκε το ψυχικό σθένος και την τεράστια δύναμη να καταγγείλει δημοσίως τη σεξουαλική κακοποίησή της ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα ακολουθούσαν και άλλες γυναίκες όχι μόνο του αθλητισμού αλλά και από άλλους επαγγελματικούς κλάδους.
Οι παροικούντες τη δημοσιογραφική Ιερουσαλήμ γνωρίζουν καλά ότι γυναίκες ρεπόρτερ έχουν-δυστυχώς-πολλά να αφηγηθούν από εμπειρίες τους με πολιτικούς οι οποίοι νόμιζαν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν την ιδιότητά τους (και την ισχύ τους) για να ικανοποιούν τις ορέξεις τους.Η Ιωάννα Ηλιάδη, που καλύπτει εδώ και δεκαετίες το ρεπορτάζ του Υπουργείου Αμυνας, αφηγήθηκε μία τέτοια η οποία έλαβε χώρα το 1994 και είχε ως πρωταγωνιστή Υφυπουργό της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Ioanna Iliadi
Ήταν Αύγουστος του 1994 όταν ως νεαρή συντάκτρια του Ριζοσπάστη, διαπιστευμένη στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας, είχα κλείσει ραντεβού με τον υφυπουργό για μια συνομιλία μπας και βγει κάποιο θέμα, καθώς τον Αύγουστο τα θέματα σπανίζουν.
Πηγαίνω κι εγώ λοιπόν στο γραφείο, η γραμματέας μου ανοίγει την πόρτα, και κάθομαι μπροστά από το γραφείο του. Κάνω κάποιες ερωτήσεις και όταν τέλος πάντων ολοκληρώθηκε η συνομιλία, και ήταν η ώρα να φύγω, σηκώνεται και μου λέει ωραίο φόρεμα φοράς και πάει να το ξεκουμπώσει. Σαστισμένη πετάγομαι επάνω και απομακρύνομαι. Κι αρχίζει να με κυνηγάει γύρω από ένα τραπέζι συσκέψεων που υπήρχε για να με φιλήσει. Εγώ να ουρλιάζω ότι δεν θέλω να με φιλήσει κανένας και να τρέχω γύρω γύρω από το τραπέζι. Και να με κυνηγάει και να λέει ένα φιλάκι. Πρέπει να έκανε 2-3 φορές το γύρο του τραπεζιού, εγώ μπροστά κι αυτός ξοπίσω να θέλει ντε και καλά να με φιλήσει. Μέχρι που φθάνω στην πόρτα και πάει κι αυτός και πλέον πρέπει να είχα πάθει παράκρουση γιατί άρχισε να λέει εντάξει μόνο μη φωνάζεις. Έξω ήταν η γραμματέας και στο σαλονάκι κάθονταν μάλλον κάτι ψηφοφόροι του που είχαν κλείσει ραντεβού να τον δουν. Λογικά πρέπει να με άκουσαν άπαντες. Δεν θυμάμαι καν τη στιγμή που βγήκα. Θυμάμαι μόνο τα νεύρα και ότι ήμουν σε μια κατάσταση που δεν ήξερα τι να κάνω. Κατέβηκα έναν όροφο και πήγα σε γραφείο συνεργάτη του Γεράσιμου Αρσένη για να ενημερώσει τον υπουργό. Προσπάθησαν και με έπεισαν να μείνει εκτός δημοσιότητας. Λίγα χρόνια αργότερα, σε κάποια συζήτηση με συναδέλφους είπα ότι κάποτε είχα δεχθεί παρενόχληση από πολιτικό στο υπουργείο και ένας από αυτούς μου είπε ότι το ήξερε. Οι φωνές μου είχαν ακουστεί έξω και η γραμματέας του υφυπουργού με είχε ακούσει και του το είχε μεταφέρει.
Σκεφτείτε πόσες ενδεχομένως ανέχονται τέτοιες συμπεριφορές χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν. Πιστεύω ότι θα ακούσετε πολλές παρόμοιες ιστορίες τώρα που άνοιξε το κουτί. Γι αυτό #με_τη_σοφία και την κάθε Σοφία που θα μιλήσει για να προλάβει το επόμενο θύμα #me_tin_sofia
Δεν ήταν όμως το μοναδικό περιστατικό.
Η κ. Ηλιάδη έχει να θυμηθεί και άλλο ένα χαρακτηριστικό με πρωταγωνιστή υψηλόβαθμο αξιωματικό. «Ημασταν σε αποστολή στη Σομαλία τα Χριστούγεννα του 1993. Συνοδεύαμε οι δημοσιογράφοι υψηλόβαθμους αξιωματικούς αλλά και χαμηλόβαθμους. Εγώ, αφού ήμουν γυναίκα, έμενα σε δωμάτιο, οι στρατιωτικοί σε σκηνή του στρατοπέδου που μας φιλοξενούσε.
Κατά τη διάρκεια ενός γεύματος μία νύχτα ο αρχιπλοίαρχος έστειλε τον καμαρώτο του να μου πει ότι χρειάζεται επειγόντως να πάω στη σκηνή του. Αντέδρασα. «Αν έχει να μου πει κάτι, ας μου το πει εδώ». Ο καμαρώτος πήγε και επέστρεψε: «Ο κ. αρχιπλοίαρχος λέει ότι πρέπει να πάτε στη σκηνή του». Και πάλι αρνήθηκα. Και αρνήθηκα γιατί ήταν φανερό τι μπορεί να με ήθελε νύχτα, γύρω στα μεσάνυχτα, στη σκηνή του. Εν τω μεταξύ, οι παρόντες υπαξιωματικοί, που τους πληροφόρησαν, μου είπαν ότι θα με προστατεύουν αν χρειαστεί. Υπαξιωματικοί προσφέρθηκαν να με προστατεύσουν από αξιωματικούς.
Στην επιστροφή ανέφερα το περιστατικό στον αρχηγό του ναυτικού χωρίς όμως να γίνει κάτι. Σε ότι αφορά το πρώτο περιστατικό που ανέφερε και στην ανάρτησή του, ο «πρωταγωνιστής» δεν με ξαναπλησίασε από εκεί και πέρα».
Ολα αυτά έλαβαν χώρα πριν από 27 χρόνια όταν η ελληνική κοινωνία δεν ήταν καθόλου ώριμη να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους φαινόμενα και τα έθαβε κάτω από το χαλί. «Για να μην προκληθεί σκάνδαλο» ήταν η συνήθης δικαιολογία. Οχι πια…
Πηγή: news247.gr
