Ποια είναι τα όρια της διδασκαλίας ενός πνευματικού πατέρα, εν προκειμένω ενός μητροπολίτη και ποια η ευθύνη του ως προσώπου που χρήζει σεβασμού να παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα; Δεν γνωρίζω ποια ήταν η αιτία ή η αφορμή της παρέμβασης του κ. Ιγνατίου ως προς την βία την οποία οφείλουμε να μην αποδεχθούμε ως κανονικότητα. Συμπίπτει ωστόσο με τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη. Όσο και αν θέλει κάποιος να απομονώσει τις αναφορές αυτές από την τρέχουσα επικαιρότητα, δεν μπορεί παρά να θεωρήσει ότι έστω μια σχέση έχουν, όπως και με τις υποθέσεις ενδοσχολικής βίας που απασχολούν όλο και συχνότερα, γονείς, εκπαιδευτικούς εισαγγελείς και δικαστές. Ορθώς παρεμβαίνει και πολύ εύστοχα το κάνει, με έμμεσες αναφορές, ο Μητροπολίτης, στα όσα τραγικά συμβαίνουν στην κοινωνία. Υπήρξαν ωστόσο ουκ ολίγες αφορμές στο παρελθόν, για όποιον ήθελε να παρέμβει πυροσβεστικά στα όσα λαμβάνουν χώρα στην τοπική μας κοινωνία. Πλήθος λεκτικών επιθέσεων δημοσίων προσώπων. Ξυλοδαρμοί αιρετών και δημοσιογράφων. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θεώρησε ο Σεβασμιότατος ότι ήταν αρκετά για να αποφασίσει να παρέμβει. Τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα, για τα οποία ο κ. Ιγνάτιος παίρνει θέση, υπάρχουν ευθύνες σε όσους είχαν την ευθύνη να διδάξουν, μέσω της θρησκείας, την αγάπη και τη συνύπαρξη και απέτυχαν. Η πολιτεία έχει τη δική της ευθύνη, για όσα συμβαίνουν, όπως και η εκκλησία τη δική της. Η πλειοψηφία των κατοίκων του Βόλου, επευφημούν δημόσια πρόσωπα που ασκούν λεκτικά και σωματική βία, θεωρώντας τα αναπόσπαστο κομμάτι της άσκησης εξουσίας. Δεν έχουν απλώς εξοικειωθεί με τη βία, την έχουν υιοθετήσει ως μέρος της καθημερινότητάς τους, στο οικογενειακό τους περιβάλλον, στον τρόπο που λύνουν τις διαφορές τους (αυτοδικία) με άλλους πολίτες και με το κράτος. Πριν να φθάσουμε στο απροχώρητο, καλό θα είναι όσοι έχουν δημόσιο λόγο να πάρουν πρωτοβουλίες. Πολλά ζητάμε;
