«Δήμαρχος του Βόλου κατά την 28η Οκτώβρη του 1940 ήταν ο Νικόλαος Σαράτσης. Η πρώτη και η τελευταία φορά που ο Βόλος έβγαλε δήμαρχο έναν παιδίατρο. Οι εποχές δύσκολες. Μαύρες. Τα τρόφιμα σώθηκαν, οι ασθένειες (με πρώτη την φυματίωση) θέριζαν, ο κόσμος ζούσε την απόλυτη εξαθλίωση. Τραγική ήταν στην κατοχή η κατάσταση των κατοικίδιων ζώων. Όσα από αυτά τρωγόντουσαν από τους ανθρώπους, εξαφανίστηκαν, τα άλλα περιφέρονταν σκελετωμένα από σκουπίδια σε σκουπίδια χωρίς να βρίσκουν τίποτα φαγώσιμο. Στα σπίτια μέσα τα ποντίκια, αν δεν έβρισκαν κάτι από τα αποθηκευμένα δημητριακά (σιτάρι, καλαμπόκι κριθάρι, πλιγούρι κα), κατέτρωγαν βιβλία, ταπετσαρίες επίπλων, παπούτσια. Ο Σαράτσης αποφάσισε να συγκεντρώσει τους Βολιώτες στον κήπο του παλιού Νοσοκομείου :” Δεν έχωμε άλλα τρόφιμα. Βέβαιον είναι μόνον ένα, θα πεινάσωμεν. Μα θα πεινάσωμεν όλοι μαζί, τουτέστιν αξιοπρεπώς…”. Ο κόσμος άρχισε να κλαίει, να αγκαλιάζεται, ο Βόλος άντεξε λίγους μήνες ακόμα. Η πόλη υπάρχει και σήμερα. Η αλληλεγγύη και ο παιδιατρος Σαρατσης αγνοούνται» σημειώνει ο συμπολίτης παιδίατρος, κ. Γιώργος Χαρίτος.
