«Εδώ και μερικά χρόνια συγγραφείς, διανοούμενοι και πανεπιστημιακοί του ακραίου κέντρου κατακεραυνώνουν οποιαδήποτε αναφορά του δημόσιου λόγου στη Βάρκιζα, στον Εμφύλιο, στη Δικτατορία, σε εξορίες, σε βασανιστές και βασανισμένους. Τα κάθε LIFO, ATHENS VOICE ή LIBERAL λοιδορούν ως διαταραχή κάθε αναμόχλευση της πρόσφατης τραυματικής ιστορίας. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πολιτική καχυποψία που εύλογα διδάσκουν τα εγκλήματα του παρελθόντος δεν είναι παρά μια παρακμιακή φαντασίωση της «παλαβής αριστεράς». Ακόμα κι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 έχουν καταχωρηθεί στο ανέγγιχτο, και πέραν της λογοδοσίας, παρελθόν. Πρέπει να τα αποκηρύξουμε όλα αυτά γιατί μας διχάζουν. Να μην νοσούμε από ιστορική μνήμη. Να ξεχάσουμε ότι μαυραγορίτες και δοσίλογοι ήταν αυτοί που πήραν τα πράγματα στα χέρια τους μετά τον πόλεμο και δημιούργησαν την οικονομική ελίτ που ακόμη κάνει κουμάντο. Να υποταχτούμε λοβοτομημένοι στην λαμπρή κανονικότητα του φιλελεύθερου μέλλοντος. Πρόσφατα περιηγήθηκα στο Νυμφαίο της Φλώρινας. Έξω από τον οικισμό ένας μοναχικός τάφος με εννέα σταυρούς και ξεφτισμένα αντρικά ονόματα. Καμιά αναφορά σε κάποιο συμβάν. Ρώτησα και μου είπαν κάτι μασημένα λόγια για τον Εμφύλιο. Αν πράγματι ο τάφος σχετίζεται με την μάχη που έγινε εκεί τον Απρίλη του 1947, μάλλον πρόκειται για μια πενιχρή μνημόνευση των σκοτωμένων «συμμοριτών». Οι νεκροί χωροφύλακες και στρατιώτες τιμήθηκαν με μαρμάρινο μνημείο στην εκκλησία του χωριού» επισημαίνει ο καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Κώστας Μανωλίδης.
