Λίγες μόλις μέρες μετά την ολοκλήρωσή της, η τοιχογραφία του Γιώργου Μαζωνάκη στη συμβολή των οδών Ερμού 89 και Σέφελ έχει αρχίσει να λειτουργεί ως αυθόρμητο σημείο δημόσιας μνήμης. Κάτοικοι και επισκέπτες της πόλης αφήνουν λουλούδια και αναμμένα κεράκια στη βάση του έργου, δημιουργώντας μια εικόνα που δεν είχε προγραμματιστεί από τους δημιουργούς, αλλά προέκυψε από μόνη της.
Το mural, με σχέδιο της Άννας Εμμανουήλ και υλοποίηση του Στράτου Μπόμπολου (sot.184), παρουσιάζει τον τραγουδιστή μέσα από κρητική οπτική, με τον στίχο «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου» και τις χρονολογίες 1972–2026. Αυτό που φαίνεται όμως να «πιάνει» τον κόσμο δεν είναι μόνο η αισθητική του έργου, αλλά η αίσθηση ότι στον τοίχο αυτό υπάρχει χώρος για να σταθεί κάποιος και να αφήσει κάτι δικό του.
Η κίνηση είναι ακόμα μικρή και αθόρυβη. Δεν πρόκειται για οργανωμένο μνημόσυνο, αλλά για μεμονωμένες, προσωπικές χειρονομίες ανθρώπων που περνούν από το σημείο και επιλέγουν να σταματήσουν. Κάποιοι αφήνουν ένα λουλούδι και συνεχίζουν. Άλλοι ανάβουν ένα κεράκι και μένουν λίγο. Η εικόνα αυτή, όσο διακριτική κι αν είναι προς το παρόν, δίνει στο έργο έναν χαρακτήρα που ξεπερνά την εικαστική παρέμβαση και το καθιστά μέρος της καθημερινής μνήμης της πόλης.
Η Άννα Εμμανουήλ και ο Στράτος Μπόμπολος δημιούργησαν μια τοιχογραφία που συναντά τον περαστικό στον δρόμο. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι ο περαστικός αρχίζει, με τον δικό του τρόπο, να της απαντά.
