Γράφει ο Θανάσης Μυλιόρδος, Υπ. Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου, Μέλος Κ.Π.Ε. ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Ζούμε σε μια εποχή που η πολιτική μοιάζει να έχει στερέψει από ψυχή. Μετά από χρόνια διαχείρισης, επικοινωνιακών τεχνασμάτων και μιας διάχυτης κοινωνικής απογοήτευσης, το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή. Η ρευστότητα και η κρίση εκπροσώπησης στον προοδευτικό χώρο ανοίγουν μια χαραμάδα στο φως. Για το ΠΑΣΟΚ, αυτή η συγκυρία δεν είναι απλώς μια ευκαιρία δημοσκοπικής ανόδου ή κυβερνητικού ρεβανσισμού. Είναι η ιστορική του υποχρέωση να ξαναβρεί την αριστερή, ρομαντική του πυξίδα και να γίνει ξανά το σπίτι των ελπίδων ενός ολόκληρου λαού.
Για πολύ καιρό, η παράταξη εγκλωβίστηκε στη γλώσσα των αριθμών, του «ώριμου εκσυγχρονισμού» και των αναγκαστικών συμβιβασμών. Όμως, ο σοσιαλισμός δεν γεννήθηκε στα λογιστικά γραφεία, γεννήθηκε στους δρόμους, στις γειτονιές της εργασίας, στις αγωνίες της νεολαίας που διεκδικεί το δικαίωμα στο όνειρο. Σήμερα, που το κοινωνικό αίτημα για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ισχυρό κοινωνικό κράτος επιστρέφει ορμητικό, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαντήσει όχι ως ένας ακόμη διαχειριστής της εξουσίας, αλλά ως το κίνημα της μεγάλης Αλλαγής.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών απέδειξαν ότι το μοντέλο της άκρατης αγοράς και της επικοινωνιακής παντοδυναμίας έχει όρια. Η ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά, η σταδιακή αποδόμηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, η στεγαστική κρίση που διώχνει τους νέους από τις πόλεις τους και η εργασιακή ανασφάλεια δεν αντιμετωπίζονται με ημίμετρα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ρομαντική αναγκαιότητα της Αριστεράς, στην πεποίθηση ότι η υγεία, η παιδεία και η στέγαση δεν είναι εμπορεύματα, αλλά απαραβίαστα δημόσια αγαθά. Το ΠΑΣΟΚ καλείται σήμερα να μιλήσει ξανά αυτή τη γλώσσα. Να εμπνεύσει με ένα όραμα που δεν φοβάται να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα, με τα ολιγοπώλια και με τις ελίτ που θεωρούν τη χώρα ιδιοκτησία τους. Η αριστερή πυξίδα σημαίνει να κοιτάς τον κόσμο από τη σκοπιά του «μη προνομιούχου» του 2026, του ντελιβερά, του ερευνητή των 800 ευρώ, του μικρομεσαίου επαγγελματία που πνίγεται στα χρέη.
Η τρέχουσα πολιτική συγκυρία προσφέρει στο ΠΑΣΟΚ μια δεύτερη ευκαιρία να καθαρθεί στα μάτια της κοινωνίας από τα λάθη του παρελθόντος. Όχι κρύβοντάς τα, αλλά ξεπερνώντας τα μέσα από την πράξη. Η κοινωνία δεν αναζητά απλώς έναν «άλλο διαχειριστή» στο τιμόνι της χώρας. Αναζητά μια άλλη πολιτική ηθική.
Ο ρομαντισμός που χρειάζεται σήμερα η παράταξη δεν είναι μια στείρα νοσταλγία για τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ούτε μια γραφική αναπόληση των παλιών συγκεντρώσεων. Είναι η βαθιά πίστη ότι η πολιτική μπορεί να παράγει ξανά συναίσθημα, συλλογικό όραμα και αξίες. Είναι η άρνηση να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Η ιστορία χτυπά ξανά την πόρτα του κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οι σημαίες του ΠΑΣΟΚ δεν θα ξανασηκωθούν ψηλά αν απλώς περιμένουν τη φθορά των αντιπάλων τους. Θα σηκωθούν αν ζεσταίνουν ξανά τις καρδιές των ανθρώπων.
Το ΠΑΣΟΚ έχει το χρέος να ηγηθεί μιας μεγάλης, προοδευτικής, κοινωνικής πλειοψηφίας. Να ενώσει τις κατακερματισμένες δυνάμεις της κοινωνίας κάτω από ένα ριζοσπαστικό, ρεαλιστικό αλλά και βαθιά ανθρώπινο πρόγραμμα. Αν τολμήσει να εμπιστευτεί ξανά τις ρίζες του, αν στρέψει την πυξίδα του σταθερά και αδιαπραγμάτευτα αριστερά, τότε ο πράσινος ήλιος δεν θα είναι ένα σύμβολο του χθες, αλλά η αυγή μιας νέας, δίκαιης Ελλάδας. Γιατί η ελπίδα, όταν είναι αυθεντική, δεν πεθαίνει ποτέ, απλώς περιμένει τη στιγμή της.
