Τις προάλλες είχαμε πιάσει μια κουβέντα με κάτι φίλους. Ένας από αυτούς, που έχει παιδί στην ηλικία των 12 ετών, μου έλεγε τα θέματα που αντιμετωπίζει ως πατέρας ενός έφηβου. Τον ρώτησα αν αφήνει το παιδί του να βγαίνει με τους φίλους του. Εννοείται, μου είπε. Και εκεί ήταν που ξεκινήσαμε μια συζήτηση για το πότε ξεκινήσαμε εμείς να βγαίνουμε έξω με τους φίλους μας, που επιλέγαμε να πάμε, ποια κλαμπ ήταν τότε της μόδας. Θυμάμαι πόσο αγωνιούσαμε για να έρθει το Σάββατο, ημέρα κατά την οποία είχαμε έξοδο. Το πρόγραμμα δεν άλλαζε.
Πρώτα θα πηγαίναμε για καφέ, μετά θα τρώγαμε κάτι και ύστερα σειρά είχε το κλαμπ. Ειδικά τα καλοκαίρια θυμάμαι, στα κλαμπ που ήταν το ένα δίπλα στο άλλο στις Αλυκές, πόσα και πόσα ξενύχτια δεν κάναμε. Η αλήθεια είναι, ότι εκείνη την εποχή την ζήσαμε όμορφα και με το παραπάνω. Και η αλήθεια είναι ότι ακόμη η καρδιά πεταρίζει όταν κάποιος από την παρέα θα πετάξει την ιδέα να το ρίξουμε λίγο έξω. Να πάμε για ένα ποτό. Να χορέψουμε. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί από την πολύ συζήτηση, το που, το πώς και το γιατί, το παρά αναλύουμε σε τέτοιο βαθμό που τελικά καταλήγουμε πάλι να μένουμε στο σπίτι, να παραγγέλνουμε πίτσες και να βλέπουμε ταινία. Και δεν είναι ο μοναδικός λόγος αυτός. Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα κλαμπ, τα μπουζούκια, όλο αυτό το τζέρτζελο το βιώσαμε στο έπακρο. Ξημερώματα πηγαίναμε στο σπίτι μας.
Αλλά τότε ήμασταν μόλις 18 ετών. Τώρα τα πράγματα, καλώς ή κακώς, έχουν αλλάξει. Τώρα, ακόμη κι αν αποφασίσεις να βγεις έξω, σκέφτεσαι που θα είναι πιο ήσυχα, α, και να έχει κάπου να κάτσεις, έτσι ώστε να μπορείς να κάτσεις με την ησυχία σου, να πιεις το ποτό σου, χωρίς να ποδοπατηθείς από τους άλλους που ίσως γύρω σου να χορεύουν. Η αλήθεια πάντως είναι πως αν μπεις στη διαδικασία να συγκρίνεις τον τρόπο διασκέδασης του τότε με σήμερα, οι διαφορές είναι πολλές. Τώρα προφανώς και δεν περιμένεις σε μια ουρά για να σε «σκανάρει» ο πορτιέρης έτσι ώστε να καταφέρεις να μπεις μέσα. Προφανώς ο κόσμος δεν χορεύει, όπως κάναμε εμείς τότε, αλλά είναι με ένα κινητό στο χέρι, αποθανατίζοντας φωτογραφίες, στις οποίες κατά τα άλλα δείχνει πόσο καλά περνάει. Αν βγεις έξω, δεν θα δεις παρέες ανακατεμένες. Θα δεις κοπέλες να έχουν βγει μόνες του, άντρες το ίδιο. Όσο για το φλερτ;
Ας μην το συζητήσουμε. Θα μου πεις πως η κάθε γενιά έχει βρει τον δικό της τρόπο για να διασκεδάζει. Αυτό όμως που αντιλαμβάνομαι είναι πως εν συγκρίσει με το παρελθόν, αυτό που περισσότερο λείπει, δεν είναι ούτε τα καλά και ποιοτικά μαγαζιά, ούτε η μουσική. Αυτό που λείπει είναι ο αυθορμητισμός.
