Αν κάτι μας απασχόλησε στην πόλη τα τελευταία χρόνια, ήταν το θέμα της επένδυσης του LNG στον Παγασητικό. Ήταν κάτι που μπήκε στην καθημερινότητά μας, θέμα που «έκαιγε» και απασχόλησε τις κουβέντες μας, μας ανησύχησε. Γιατί δεν είναι δυνατόν να λες ότι αγαπάς αυτόν τον τόπο και να μην μιλάς για κάτι που θα έρθει και θα επηρεάσει την πόλη σου.
Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των Βολιωτών ήταν και παραμένει κατά, παρά την όποια προσπάθεια έκανε η εταιρία, με το αζημίωτο βέβαια και πάντα βρίσκοντας «πρόθυμους», να προσπαθήσει να πείσει ότι η επένδυση είναι ακίνδυνη και μόνο όφελος θα έχει ο Βόλος από αυτήν. Υπήρχαν κι αυτοί που υποστήριζαν ότι θα φέρει ανάπτυξη και δουλειές. Άλλοι ότι θα αλλάξει τη θάλασσα και το περιβάλλον που ζούμε. Η αλήθεια είναι, αγαπημένε μου αναγνώστη, πως υπήρξαν κι εκείνοι που δεν ήξεραν ακριβώς τι να πιστέψουν. Άλλοι περίμεναν περισσότερες εξηγήσεις, άλλοι έβλεπαν ότι τα πράγματα προχωράνε χωρίς να υπάρχει πραγματική συζήτηση με την τοπική κοινωνία.
Κι όσο περνούσε ο καιρός, η απόσταση μεγάλωνε. Αυτό που έμεινε όμως σε πολλούς από εμάς είναι κάτι συγκεκριμένο. Ότι όταν ο κόσμος άρχισε να αντιδρά πιο οργανωμένα, να βγαίνει μπροστά, να ζητάει απαντήσεις και καθαρές θέσεις, δεν υπήρχε η ίδια καθαρότητα από όλους όσους σήμερα μιλάνε. Κάποιοι ήταν προσεκτικοί μέχρι σημείου σιωπής. Κάποιοι απέφευγαν να πάρουν καθαρή θέση. Κάποιοι μιλούσαν γενικά και αόριστα, χωρίς να λένε ούτε «ναι» ούτε «όχι». Και φυσικά υπήρχαν και αυτοί που στήριζαν ανοιχτά το έργο και δεν το έκρυβαν. Ο κόσμος όμως δεν είχε την πολυτέλεια της αοριστίας. Γιατί όταν κάτι αφορά τον τόπο σου, δεν μπορείς να μένεις στο «βλέπουμε και κάνουμε». Αναγκαστικά παίρνεις θέση, ακόμη κι αν δεν είναι εύκολο.
Τώρα όμως που φαίνεται πως η επένδυση δεν προχωρά, βλέπουμε κάτι που, για να το πω απλά, ξενίζει αρκετούς. Ξαφνικά εμφανίζονται φωνές που μιλούν σαν να ήταν εξαρχής μπροστάρηδες. Σαν να είχαν προβλέψει τα πάντα. Σαν να είχαν σταθεί απέναντι από την αρχή. Μόνο που η πραγματικότητα που θυμόμαστε εμείς είναι εντελώς διαφορετική. Μια χαρά θυμόμαστε ποιοι ήταν εκεί όταν υπήρχε ένταση και κόστος.
Θυμόμαστε ποιοι μιλούσαν ξεκάθαρα και ποιοι προτιμούσαν να κρατούν ισορροπίες. Θυμόμαστε ποιοι άκουγαν τα «υπερβάλλετε», τα «μην αντιδράτε τόσο», τα «είναι για το καλό της ανάπτυξης».
Και κυρίως θυμόμαστε ποιος στάθηκε εκεί όταν δεν ήταν καθόλου βολικό να το κάνει. Και ποιος, όταν όλα κρίνονταν, δεν κρύφτηκε πίσω από γενικότητες. Όλα τα άλλα είναι για τα μικρόφωνα και τα δελτία τύπου.
