Γιατί όχι;

Πάντα γελάμε σε οικογενειακές συζητήσεις, όταν θυμάται η μητέρα μου την ημέρα που με έφερε στον κόσμο. Επειδή πλέον την έχουμε μάθει την ιστορία, απ’ έξω κι ανακατωτά, κάνουμε πλέον πλάκα με το ζήτημα. Για να σου δώσω να καταλάβεις, η σχέση των γονιών μου δεν ήταν η κλασική. Με τον πατέρα μου να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ και να πηγαίνει μόνο το βράδυ για ύπνο στο σπίτι, η μητέρα μου έπρεπε να ανταπεξέλθει μόνη της σε πολλά πράγματα. Πράγμα που έκανε και στην εγκυμοσύνη της. Περιγράφοντας την ημέρα εκείνη η μητέρα μου μας λέει. Είχε φάει το φαγητό της , μάζεψε το τραπέζι, έπλυνε το πιάτο, έκανε μπάνιο και πήγε να ξαπλώσει. Έλα όμως που τα μακαρόνια που έφαγε μάλλον μου άρεσαν κι εμένα πολύ, δεν κρατήθηκα από την λαχτάρα μου και ήθελα να βγω στην κοινωνία. Στο σπίτι μόνη της. Φωνάζει την μητέρα και την πεθερά της, ένα θείο, μπαίνουν στο ταξί και πάνε στο Νοσοκομείο για γεννήσει.

Ο πατέρας μου ο καημένος χαμπάρι δεν είχε. Μέχρι την στιγμή που γεννήθηκα, είχαν πάει όλα μια χαρά και του τηλεφώνησαν «κ. Καρεκλίδη ελάτε να δείτε την κόρη σας». Ο πατέρας μου λοιπόν λίγα ίσως να έχει στο μυαλό του από την ημέρα της γέννησης μου. Θα μου πεις, αγαπημένε μου αναγνώστη, τι μου ήρθε τώρα και στα γράφω αυτά. Αφορμή πήρα από μια συζήτηση που άκουσα να κάνει ένα ζευγάρι με μια φίλη τους. Η κοπέλα μπορεί να μην ήταν έγκυος, ακόμη, αλλά είχε τους προβληματισμούς της. Πως θα καταφέρει να γεννήσει, με ποιο τρόπο, αν είναι επίπονη διαδικασία, αν το σώμα της θα επανέλθει μετά, για το ποιος θα είναι δίπλα της εκείνες τις ώρες της γέννας.

Το τελευταίο με προβλημάτισε, να σου πω την αλήθεια. Γιατί, αν σώνει και καλά, θέλεις κάποιος να σου κρατά το χέρι κατά τη διάρκεια της γέννας, νομίζω ότι δεν πρέπει να είναι κανένας άλλος εκτός από τον σύζυγο και πατέρα του παιδιού σου. Ή μήπως κάνω λάθος; Το παιδί για να γεννηθεί σίγουρα είναι προσπάθεια δυο ανθρώπων, ασχέτως αν η φύση επέλεξε να το γεννήσει η γυναίκα. Για σκέψου όμως και τον άντρα που εννέα μήνες υπέμενε στο πλευρό σου και αγωνιούσε το ίδιο, ίσως και περισσότερο από εσένα, για το τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα, έχοντας ένα νέο μέλος στην οικογένεια. Αν με ρωτάς, είμαι της άποψης ότι και ο πατέρας πρέπει να ζει αυτή την στιγμή. Να μην κάθεται έξω και να συνομιλήσει με τους υπόλοιπους συγγενείς, αλλά να παρακολουθεί την όλη διαδικασία, το θαύμα αυτό που συντελείται. Να ακούσει κι εκείνος το πρώτο κλάμα. Να το πάρει αγκαλιά. Να κλάψει από χαρά για αυτό που του συμβαίνει. Γιατί ποιο παιδί δεν θα ήθελε να ακούσει την περιγραφή των γονιών του, όταν μεγαλώσει, για το πώς ένιωσαν εκείνη την στιγμή που γεννήθηκε;