Οι πραγματικά δυνατοί

Δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες, αγαπημένε μου αναγνώστη, για να καταλάβεις πότε ένας άνθρωπος είναι ευαίσθητος και πότε το «παίζει». Αν τύχει και καθίσετε σε μια κοινή παρέα, θα είναι εκείνος που δεν θα τον ακούσεις να μιλάει δυνατά. Θα σου συστηθεί, αλλά θα κάτσει παράμερα και θα μιλάει διακριτικά, πιο πολύ με τον διπλανό του. Πολύ γρήγορα θα αντιληφθείς ότι στα μάτια τους κρύβεται ένας φόβος. Είτε γιατί στο παρελθόν έχουν πληγωθεί, είτε γιατί φοβούνται μη στο μέλλον πάθουν το ίδιο. Φοβούνται να ανοιχτούν, να γνωρίσουν καινούργιο κόσμο, να κάνουν νέες φιλίες. Φοβούνται την απογοήτευση. Μην προδοθούν, μην κάποιος και τους απορρίψει. Γενικά φοβούνται.

Αλλά αυτό ξέρεις δεν είναι πάντα μειονέκτημα. Έχοντας βιώσει όλους τους ρόλους στο πετσί τους, έχουν την διορατικότητα και καταλαβαίνουν περισσότεροι. Θα τους μιλήσεις για κάτι που σε προβληματίζει και κατευθείαν θα σε νιώσουν. Θα σου δώσουν μια συμβουλή. Δεν θα στεναχωρηθούν, δεν θα το κάνουν «δικό» τους το δικό σου θέμα. Όχι, αυτό είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά και μόνο εσένα, εσύ πρέπει να το λύσεις, κι εκείνοι πρέπει να προστατευτούν για να μην χάσουν τον εαυτό τους. Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι γιατί η ζωή τους έχει διδάξει πώς να λένε «όχι». Κι όταν λένε «ναι» θα το κάνουν από την καρδιά τους. Μέσα από τις τρικυμίες της ζωής έχουν μάθει το εξής καταπληκτικό. Να γνωρίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή τι τους συμβαίνει. Να κλαίνε για παράδειγμα και να ξέρουν γιατί. Να είναι ευτυχισμένοι και επίσης να ξέρουν. Να θυμώνουν με τον σωστό άνθρωπο, στη σωστή ώρα. Να ενθουσιάζονται επί της ουσίας.

Κι αυτό, όπως και να το πεις, είναι ξεχωριστό. Και πιο πολύ ξέρεις γιατί, αγαπημένε μου; Γιατί θα σου φερθούν πάντα δίκαια. Εκεί, έτοιμοι, όχι να αποτελέσουν τον σωτήρα σου, αλλά στην ανάγκη να σταθούν βράχοι για να σε βοηθήσουν, αν βέβαια τους το ζητήσεις. Αν έχεις στο περιβάλλον σου έναν τέτοιον άνθρωπο, να νιώθεις ευγνώμων. Γιατί βρισκόμενος γύρω σου, με την συμπεριφορά του, με τον τρόπο που λειτουργεί, θα σε βοηθήσει κι εσένα να γίνεις λίγο καλύτερος, να πας ένα βήμα παραπέρα, να εξελιχθείς. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι, οι κάπως διαφορετικοί, αλλά στην ουσία δεν είναι. Που έμαθαν από παιδάκια ότι όποιος φωνάζει πιο δυνατά έχει και δίκιο. Που αν χτυπήσει το χέρι δυνατά στο τραπέζι είναι και ο κερδισμένος και σίγουρα θα περάσει το δικό του. Που αν αρχίσει τις βρισιές νομίζει ότι θα καταφέρει κάτι. Μη σε ξεγελούν. Αυτοί ίσως να κρύβουν μέσα τους και λίγη παραπάνω ευαισθησία. Απλά δεν μπορούν να την εκφράσουν. Γιατί κάποιος, κάποτε τους είπε ότι το να είσαι ευαίσθητος είναι αδυναμία. Γιατί οι «άντρες δεν κλαίνε» επειδή θα φανούν αδύναμοι κι εκείνοι έπρεπε να φαίνονται δυνατοί. Γιατί το να κλαις είναι ντροπή. Κι αυτοί οι άνθρωποι δίνουν τη μάχη τους καθημερινά με αυτό.