Πάρ’ το αλλιώς

Δεν υπάρχει άνθρωπος, αγαπημένε μου αναγνώστη, που στην καθημερινότητα του δεν θα κληθεί να αντιμετωπίσει δυσκολίες. Άλλες φορές μικρότερες, άλλες πιο δύσκολες. Κάποια παρόμοια κατάσταση, θα κληθούν να την αντιμετωπίσουν δυο διαφορετικοί άνθρωποι. Ο πρώτος θα την αντιμετωπίσει με κλάμα και οδυρμό, ο δεύτερος δεν θα το πάρει τόσο κατάκαρδα. Ο ένας μπορεί να αντιμετωπίσει την όποια του φοβία σε ψυχραιμία, ο άλλος μπορεί να πανικοβληθεί και να μην ξέρει τι να κάνει. Και οι δυο στο τέλος μπορεί να βγουν αλώβητοι από μια κατάσταση, με την διαφορά ότι ο ένας από τους δύο δεν θα έχει στρεσαριστεί ψυχολογικά.

Η αλήθεια είναι, αγαπημένε μου αναγνώστη, πως όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη κατάσταση, διάφοροι παράμετροι είναι εκείνοι που θα διαμορφώσουν το πώς θα συμπεριφερθούμε. Ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει, τα βιώματα μας, οι θέσεις και οι αρχές μας, η ψυχολογία μας εκείνη την στιγμή θα καθορίσουν το πώς θα αντιδράσουμε. Αλλιώς για παράδειγμα θα αντιδράσει κάποιος που έχει μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που το άγχος είναι μέρος της ζωής, αλλιώς κάποιος που έχει μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου τα πάντα αντιμετωπίζονταν με ηρεμία και σύνεση. Αν κάποιος έχει μάθει να λειτουργεί υπό το καθεστώς άγχους, όποιο πρόβλημα κι αν του τύχει, ακόμη και μηδαμινό, εκείνος θα το αντιμετωπίσει σαν το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να του τύχει, γιατί έτσι έχει μάθει, έτσι συνήθισε να αντιμετωπίζει τα πράγματα.

Το θέμα είναι, πόσο πιστεύουμε ότι μπορούμε να αντέξουμε για να συνεχίσουμε αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις γεμάτοι από πίεση; Θα το κάνεις μια, θα το κάνεις δυο, την τρίτη φορά δεν αντέχει κάποιος και «σκάει». Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί να μην μπούμε στη διαδικασία να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο διαχείρισης προσώπων και καταστάσεων; Γιατί να μην βρούμε ένα τρόπο να ελισσόμαστε στις δυσκολίες; Γιατί να τα «βάφουμε μαύρα» όταν ένα πρόβλημα παρουσιαστεί εμπρός μας, αντί ψύχραιμα να προσπαθήσουμε να το αντιμετωπίσουμε; Για να γίνει αυτό χρειάζεται κάποιος να δουλέψει με τον εαυτό του. Αυτό μου έλεγε ένας φίλος, ο οποίος όταν τον ρώτησα πως καταφέρνει να διατηρεί την ψυχραιμία του, να μην θυμώνει, να μην ξεσπά, αλλά να αντιμετωπίζει με ηρεμία το κάθε πρόβλημα, μου είπε πως όταν κάτι απρόβλεπτο συμβαίνει, ρωτάει τον εαυτό του αν αξίζει να αγχωθεί. Καλό κόλπο, δεν συμφωνείς; Το μόνο σίγουρο, αγαπημένε μου, είναι υπάρχουν τρόποι και τρόποι να αντιμετωπιστεί μια δύσκολη κατάσταση και το άγχος σίγουρα δεν είναι μία από αυτές. Στο χέρι μας άλλωστε είναι το πώς θα δούμε τα πράγματα.