Δεν το κάνουν όλοι. Πολλοί το φοβούνται, άλλοι ίσως να είναι αρκετά εγωιστές. Αν όμως κάποιος κατανοήσει πόσο λυτρωτικό είναι να μπορεί κάποιος να συγχωρεί, τότε δεν θα μπορεί παρά να το κάνει. Θα μου πεις, αγαπημένε μου αναγνώστη, πως είναι πολύ προσωπικό θέμα και επιλογή. Δεν διαφωνώ. Κατά τη γνώμη μου όμως, μέσω της συγχώρεσης μπορεί να βρει κάποιος τον τρόπο για να είναι και ο ίδιος καλά. Με τον εαυτό του. Με την συνείδηση του. Πολλοί θεωρούν ότι με το «συγχωρώ» αυτομάτως σημαίνει ότι κάποιος θα διαγράψει καταστάσεις, θα αποδεχθεί, θα ξεχάσει.
Νομίζω ότι όσοι πιστεύουν κάτι τέτοιο είναι σε λάθος γραμμή. Για μένα τουλάχιστον «συγχωρώ» σημαίνει ότι αποδέχομαι μια κατάσταση, την κατανοώ, προχωρώ και ηρεμώ. Ακόμη κι αν κάποιος με έχει πικράνει, εγώ βρίσκω την δύναμη και αποφασίζω να τον βάλω στη θέση που ανήκει, δηλαδή πίσω μου. Δεν είναι εύκολη διαδικασία. Μπορεί να στεναχωρηθείς, να θυμώσεις, να κλάψεις, να τα βάλεις με αυτόν που δεν σου φέρθηκε καλά, που δεν εκτίμησε όσα έκανες για εκείνον. Μετά το κλάμα και τον πόνο, τι μένει; Ο θυμός.
Τα ερωτηματικά που σου τριβελίζουν το μυαλό, γιατί το ένα και γιατί το άλλο. Σε πιάνει το παράπονο, γιατί εσύ έδωσες και δεν βρήκες την ανταπόκριση που περίμενες από τον άλλον. Και στεναχωριέσαι, απελπίζεσαι. Κάτι τέτοιες στιγμές δεν περνούν καθόλου από το μυαλό σου τα λάθη που πιθανόν να έχεις κάνει. Μια συμπεριφορά που ίσως να σου διαφεύγει. Δεν μπορεί να ήσουν κι εσύ ολόσωστος. Σίγουρα κάπου, κάτι σου διαφεύγει.
Το θέμα είναι να βρεις τι πήγε λάθος. Να διδάχτηκες κάτι. Να γλύψεις την πληγή σου, αφού προτού έχεις πιάσει πάτο και να αναδυθείς και πάλι στην επιφάνεια. Και τότε να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή. Γιατί θα γίνει αυτό. Θα ξυπνήσεις μια ωραία πρωία, θα ανοίξεις τα μάτια σου και απλά θα έχουν περάσει όλα. Δεν θα νιώθεις κανέναν πόνο. Θα είναι μια συνηθισμένη μέρα, που θα πρέπει να σηκωθείς για να πας στη δουλειά, χωρίς όμως να «κουβαλήσεις» μαζί σου κάτι που θα σε λυπεί. Κι αυτό θα γίνει γιατί απλά θα έχεις κατανοήσει πλήρως μια κατάσταση και θα έχεις συγχωρήσει. Όχι επειδή δεν σε νοιάζει πλέον, αλλά γιατί σε κούρασε να σκοτίζεις το μυαλό σου με κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις.
Να συγχωράμε λοιπόν, γιατί σε κανέναν δεν αξίζει να έχει μέσα του θυμό, πόνο, στεναχώρια. Να συγχωράμε, γιατί αυτό απελευθερώνει. Να συγχωράμε γιατί μια ζωή την έχουμε και δεν θα την αφήσουμε να είναι γεμάτη από «γιατί». Πρέπει απλά να την απολαύσουμε , δε νομίζεις αγαπημένε μου;
