Πόσες φορές δεν έχει τύχει, αγαπημένε μου αναγνώστη, να κάνεις διαλόγους με τον εαυτό σου; Να λες πράγματα φωναχτά, όχι για να σε ακούσει απαραίτητα κάποιος, αλλά για να τα ακούσεις πρώτα απ’ όλα εσύ ο ίδιος. Εκτοξεύεις απειλές, κατά παντός υπευθύνου. Τη μία θα είναι η μάνα σου που πάλι κατάφερε να σε βγάλει εκτός εαυτού κι εσύ σαν έναν τρόπο αντίδρασης βρήκες να της πεις ότι αν συνεχίσει το ίδιο τροπάριο δεν πρόκειται να πατήσεις ξανά το πόδι σου στο σπίτι της για να την επισκεφτείς.
Την άλλη το αφεντικό σου, που ξέρεις ότι ξέρει πως είσαι πολύ καλός στη δουλειά σου, άρα και αναντικατάστατος, και τον πιέζεις για να σου δώσει εκείνη τη ρημάδα την προαγωγή, που συνεπάγεται και αύξηση μισθού. Άλλη φορά μπορεί να είναι ένας φίλος σου, που ενώ ξέρει τα χούγια σου, εκείνος επιμένει σε κάποια πράγματα που σε φέρνουν στα όρια σου και κρατιέσαι για να μην σηκώσεις την φωνή σου και του πεις τα πεις χύμα και τσουβαλάτα, ότι δεν μπορεί πάντα να έχει δίκιο αυτός και να γίνεται το δικό του. Γενικά νομίζω ότι ισχύει αυτό που λέμε καμιά φορά πως «να είχαμε να λέγαμε». Εμείς το έχουμε αναγάγει στο να «είχαμε να φωνάζουμε, να απειλούμε, να βγαίνουν από το στόμα μας άναρθρες κραυγές». Το έχουμε εξελίσσει τόσο το θέμα που το φτάνουμε στο σημείο που πολλές φορές μιλάμε, χωρίς να λέμε τίποτα επί της ουσίας. Αν θέλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς πρώτα και κύρια με τον εαυτό μας και αργότερα με όλους τους άλλους γύρω μας, ίσως θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως ποτέ, καμία απειλή δεν έφερε αποτέλεσμα.
Τουλάχιστον καλό. Με το να φοβερίσεις κάποιον επίσης δεν πρόκειται να καταφέρεις κάτι. Ίσα – ίσα δημιουργείς ανάμεσα σε εσένα και σε αυτόν που απευθύνεσαι ένα τείχος, άσχετα αν εσύ νομίζεις ότι επειδή θα έχεις σηκώσει φωνή, θα σκιαχτεί ο άλλος και θα γίνουν τα πράγματα κατά πως τα έχεις σχεδιάσει εσύ. Όχι, κάτι δεν έχεις καταλάβει καλά, αγαπημένε μου. Πως ακόμη κι αν δείχνουν να «συμμορφώνονται» από τις απειλές σου, δεν θα είναι γιατί θα έχουν καταλάβει τον πραγματικό λόγο, αλλά επειδή θα θέλουν να πάψουν να σε ακούν, γιατί τους πήρες τα αυτιά, γιατί τους ζάλιζες. Γι αυτό, το γράφω σε εσένα για να το εφαρμόσω κι εγώ, πριν αρχίσει το στόμα μου να πετάει λέξεις ως άλλο πολυβόλο, καλό θα είναι να αφήνουμε λίγο τα νεύρα μας να «κρυώνουν». Να μας δίνουμε το χρόνο να σκεφτούμε πιο καθαρά, με λέξεις πιο σωστές, με λίγο παραπάνω σεβασμό στον άλλο, με λίγη παραπάνω διάθεση για διάλογο. Στο χέρι μας είναι.
