Διαβάζω τον απολογισμό της τροχαίας για τα ατυχήματα που έγιναν τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας. Θάνατοι, βαριά τραυματισμένοι, άλλοι πιο ελαφριά. Όσο για τις αιτίες; Η υπερβολική ταχύτητα, η κατανάλωση αλκοόλ, η παραβίαση των σημάτων, το αντικανονικό προσπέρασμα και η οδήγηση στο αντίθετο ρεύμα. Μόνο που πίσω από τους αριθμούς και τις στατιστικές μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.
Ζωές που ήταν χάθηκαν, ήταν χαροπαλεύουν σε κάποια μονάδα Εντατικής Θεραπείας, που ίσως ένα ατύχημα να τους καθήλωσε στο κρεβάτι ή σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Δεν ξέρω για σένα, αγαπημένε μου αναγνώστη, αλλά εμένα αυτό είναι κάτι που με σοκάρει. Να σκέφτομαι ότι κάθε τόσο χύνεται ανθρώπινο αίμα στην άσφαλτο, πως άνθρωποι αφήνουν πίσω τους αγαπημένα τους πρόσωπα, γονείς, αδέλφια, παιδιά, να κλαίνε και να οδύρονται για το υπόλοιπο της ζωής τους. Σοκάρομαι να σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή σε κάποιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου βρίσκεται διασωληνωμένος ένας άνθρωπος που παλεύει για τη ζωή του και γύρω του βρίσκονται κάποιοι που προσεύχονται και παρακαλάνε για ένα θαύμα. Μα πιο πολύ σοκάρομαι, που ενώ ακούμε και διαβάζουμε κάθε τόσο για ανατριχιαστικά ατυχήματα, δεν λέμε να βάλουμε μυαλό.
Δεν συνετιζόμαστε. Παραμένουμε «λίγοι» στην οδηγική μας συμπεριφορά, εγκληματούμε παραβιάζοντας τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, αν όχι για τη δική μας ζωή, αλλά και για το αν θα πάρουμε στο λαιμό μας κάποιον τρίτο. Μιλάω για γεγονότα που γίνονται, όχι επειδή αμελήσαμε, αλλά για τα οποία έχουμε τεράστιο μέρος της ευθύνης, γιατί δεν εφαρμόσαμε το Νόμο, την κοινή λογική. Μιλάω για την ασυνειδησία που επιδεικνύουμε βγαίνοντας στο δρόμο, καβαλώντας ένα αμάξι ή μια μηχανή. Γιατί δεν μπορούμε να μιλάμε για κάτι άλλο, όταν θα περάσεις με κόκκινο, όταν θα παραβιάσεις ένα stop, όταν δεν θα φορέσεις κράνος ή ζώνη. Μπορεί να είναι υπερβολικό αυτό που σκέφτομαι, αλλά η τροχαία απέναντι σε τέτοια περιστατικά θα έπρεπε να είναι πιο αυστηρή. Και το λέω εγώ, που για μεγάλο χρονικό διάστημα κυκλοφορούσα χωρίς κράνος, και δεν έκλαψα ούτε ένα ευρώ από το πρόστιμο που έφαγα, μη σου πω το ευχαριστήθηκα.
Αλλά ένα πρόστιμο η αλήθεια είναι πως δεν μπορεί να σε κάνει καλύτερο οδηγό. Η ίδια η ζωή δεν μπορεί να έχει αντίτιμο. Το να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους γύρω σου δεν μπορεί να μπαίνει σε κλίμακα για το πόσο πρόστιμο θα πληρώσεις. Αν μπορούσα, όλους αυτούς που είναι καθημερινοί παραβάτες θα τους έστελνα σε νοσοκομεία. Να κάθονται δίπλα σε ανθρώπους που είναι τραυματίες από τροχαία. Ή σε νεκροταφεία. Εκεί που γονείς και φίλοι σπαράζουν για το χαμό του παιδιού τους από αυτοκινητιστικό. Ακόμη και τότε βέβαια δεν είμαι σίγουρη ότι θα έβαζαν μυαλό. Μόνο αν κατανοήσουμε ότι η ζωή μας είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε, ίσως κάτι να αλλάξει. Μέχρι τότε συνέχισε να μη φοράς κράνος ή μίλα στο κινητό όσο κρατάς τιμόνι. Είσαι μάγκας ε; Έτσι νομίζεις.
