Αρκετοί Μαγνησιώτες, άνδρες και γυναίκες συμπεριλαμβάνονται στους πίνακες των αναγνωρισμένων και το σωζόμενο στα Γ.Α.Κ. Μαγνησίας αρχείου φωτίζει πολλές πτυχές της των συμπολιτών μας.
Πριν από το 1967, παρά την ασφυκτική συντηρητική και αυταρχική πολιτική σκηνή, ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας είχε ήδη εμπειρίες και σχέσεις με πολιτικές συλλογικότητες της Αριστεράς και του Κέντρου.
Το απριλιανό καθεστώς ευθύς εξαρχής επεδίωξε επίμονα να επιβληθεί με τη βίαιη έκδοση και φίμωση όλων εκείνων των φωνών που διεκδικούσαν στη «σύντομη» (όπως συνήθως λέγεται) δεκαετία του 1960 τον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας σε όλες τις εκφάνσεις της: πολιτικές, οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις. Ωστόσο, οι ενέργειες αυτές δεν έκαμψαν την αντιδικτατορική κοινή γνώμη, που διατηρούσε τις ακέραιες τις κρατικές αρχές της και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού εκδήλωσε την αντίθεσή της. Αντίθεση μεμονωμένη ή συλλογική. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό δημιουργήθηκαν αντιδικτατορικές οργανώσεις, συγκροτώντας μια οργανωμένη αντίσταση. Επίσης, εκτός από τις πολύ γνωστές περιπτώσεις, όπως ο Αλέκος Παναγούλης με την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου (κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα), ο Σάκης Καραγιώργας κ.ά., υπήρξαν πάρα πολλοί που το όνομά τους δεν αποτυπώθηκε στον δημόσιο λόγο και παρέμειναν αφανείς ήρωες.
Παράλληλα υπήρξαν και αυθόρμητες μορφές που εκφράστηκαν στις κηδείες του πολιτικού Γεωργίου Παπανδρέου και του νομπελίστα λογοτέχνη Γιώργου Σεφέρη.
Η Μαγνησία, με ήδη σημαντική παρουσία στην Εθνική Αντίσταση του 1941-1944 και πολλές εκτοπίσεις αριστερών στη μετεμφυλιακή εποχή, είχε επίσης ενεργή συμμετοχή. Πολλοί άνδρες και γυναίκες αντιστάθηκαν στις διώξεις του δικτατορικού καθεστώτος με τις γνωστές συνέπειες: απολύσεις, φυλακίσεις, σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, εξορίες.
Το 1985 με τον νόμο 1543 αναγνωρίστηκε «η αντίσταση κατά του δικτατορικού καθεστώτος στην Ελλάδα και το εξωτερικό σαν υπηρεσία υπέρ της πατρίδας και του δημοκρατικού πολιτεύματος». Εκτός από τη δράση των διωχθέντων προβλήθηκε η συνταξιοδότηση ή ο υπολογισμός του χρόνου εξορίας τους ως συντάξιμου. Στις νομαρχίες κατά τόπους συστάθηκαν «Επιτροπές Κρίσης Αντιστασιακής Ιδιότητας 1967-1974», στις υποβάλλονταν τα δικαιολογητικά για την αναγνώριση της αντιστασιακής δράσης.
