Οι μικρασιάτες πρόσφυγες ερχόμενοι το 1922 στο Βόλο, μετά την προσωρινή εγκατάσταση σε σκηνές ή σε δημόσια κτήρια γύρω από το λιμάνι, άρχισαν να εγκαθίστανται πάνω από το ποτάμι Κραυσίδωνα σε περιοχή που λέγονταν Ξηρόκαμπος. Τα πρώτα τετράγωνα προσφυγικών σπιτιών ενός δωματίου είχαν κτισθεί. Η περιοχή ονομάζεται συνοικισμός, αρχικά με αμιγώς προσφυγικό στοιχείο και σιγά σιγά μεγαλώνει πληθυσμιακά με την εσωτερική μετανάστευση και γίνεται δήμος Νέας Ιωνίας Μαγνησίας. Ο κόσμος ο προσφυγικός, δουλευταράδες, μεροκαματιαρήδες έγιναν εργάτες σε εργοστάσια, στο λιμάνι, ναυτικοί, φορτοεκφορτωτές, άνοιξαν μικρομάγαζα, δούλευαν σε σπίτια πλουσίων ή εγγλέζων.
Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του ο Μιχάλης Μεικόπουλος “Για πολλές δεκαετίες αποτέλεσε ένα από τους καλύτερους οργανωμένους δήμους της πατρίδας ,δυστυχώς με τα μνημόνια καταργήθηκε ο Δήμος, για να γίνει ο Καλλικρατικός δήμος Βόλου. Η πόλη με κόσμο φιλόξενο, φιλικό με όλους, αναπτύχθηκε και έγινε μια σύγχρονη ευρωπαική πόλη παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα με την απαξίωση της. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ζωής και καθημερινότητας θα προσπαθήσω να περιγράψω την ιστορία γιατρών, που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στη πόλη ,από τη δεκαετία του 50 και μετά. Γιατροί που άφησαν το αποτύπωμα τους και βοήθησαν τους πρόσφυγες τα δύσκολα πέτρινα χρόνια της εγκατάστασης και της προσαρμογής.
Στη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας ανήκαν οι γιατροί του ΙΚΑ που είχαν ιατρείο σε γειτονιές και μπορούσαν πέρα από το ωράριο τους να ασκήσουν και ιδιωτικό έργο. Υπήρχε και το κτήριο του ΙΚΑ στη Νέα Ιωνία, που είχε , παιδιάτρους(θυμάμαι με αγάπη το παιδίατρο Τζάβελλο) ,ακτινολόγους, μικροβιολόγους, οδοντιάτρους και νοσηλεύτριες. Ήταν ένα όμορφο πέτρινο κτήριο με μεγάλη αυλή και ωραίο κήπο με λουλούδια και πίσω πάλι είχε αυλή με οπωροφόρα δένδρα .Με αγώνες των κατοίκων και των δημοτικών αρχών στη θέση του χτίσθηκε ένα σύγχρονο κτήριο για να γίνει Κέντρο Υγείας με γιατρούς όλων των ειδικοτήτων προς υγειονομική εξυπηρέτηση των κατοίκων.Όμως δυστυχώς με τη πάροδο του χρόνο απογυμνώθηκε από υγειονομικές υπηρεσίες και σήμερα στεγάζει υπηρεσίες του ΕΦΚΑ, χωρίς να έχει σχέση με παροχές υγείας .Άλλη μια υποβάθμιση της αγαπημένης μας πόλης που στερείται ενός σύγχρονου Κέντρου Υγείας αστικού τύπου με όλες τις ιατρικές ειδικότητες και θα αναβάθμιζε τη δημόσια πρωτοβάθμια υγεία.
Τη δεκαετία του 60 ο γιατρός Τσιλούλης( δεν έχω βρεί το όνομα του) με ιατρείο σε ένα δυόροφο, Δορυλαίου με Φιλαδελφίας ,άσκησε την ιατρική με όσο καλύτερο τρόπο μπορούσε .Οι πολίτες τον θυμούνται ευγενικό ,φιλικό ,με παπιόν πολλές φορές και είχε πάντα τη σύζυγο του στο πλευρό του.
Ευάγγελος Σκούρας μορφή της ιατρικής και αγωνιστής της ζωής για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ,γεννήθηκε στο Τρίκερι Μαγνησίας, προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες ως ιδιώτης γιατρός τα περισσότερα χρόνια στη Νέα Ιωνία Βόλου. Το ιατρείο του ,μικρό προσφυγικό, ήταν στη Χρήστου Λούλη, κοντά στην Ευαγγελίστρια και στο σπίτι του λογοτέχνη Παναγιώτη Κατσιρέλου. Βοήθησε πάρα πολύ κόσμο χωρίς να παίρνει χρήματα και αγωνίσθηκε για τα ιδανικά και τις αξίες της αριστεράς, λαμβάνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση ,εξορίσθηκε από το κράτος της λευκής τρομοκρατίας. Ο λαός της Μαγνησίας τον τίμησε εκλέγοντας τον βουλευτή το 1958 ,όταν η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση.
Γεώργιος Σούρας καταγωγή από Εύβοια, ιατρείο και σπίτι στην οδό Προύσης ,αρχοντική φυσιογνωμία, δεμένος κοινωνικά με τους πρόσφυγες και τους γείτονες, με συμπεριφορά τέτοια που δεν ήθελε να ξεχωρίζει από τους απλούς ανθρώπους που έβλεπε καθημερινά και τους χαιρετούσε .Ήταν ψηλός και έμπαινε σκύβοντας στα μικρά προσφυγικά των ολίγων τετραγωνικών, κρατώντας την χαρακτηριστική ιατρική τσάντα, Εκτός από παθολόγος προσέφερε υπηρεσίες βοηθώντας στο τοκετό τις γυναίκες και ουκ ολίγους μας έχει ξεγεννήσει. Για τους πρόσφυγες ήταν ο άνθρωπος τους. Mε δύο παιδιά γιατρούς το Στέλιο χειρουργό και το Δημήτρη Σούρα γνωστό Ψυχίατρο που δυστυχώς έφυγε νωρίς .
Κώστας Χατζηγάκης με μεγάλη προσφορά στη πόλη ,διατηρούσε ιατρείο στη Νέα Ιωνία όπου προσέφερε τις υγειονομικές υπηρεσίες. Πάντα βοηθούσε τους αδύνατους τα χρόνια που υπήρχε μεγάλη ανάγκη. Ασχολήθηκε και με τα αυτοδιοικητικά της πόλης Ευγενής και φιλικός, μου έκανε εντύπωση και από κοντά όταν το νοσηλεύσαμε στο τμήμα στο Νοσοκομείο για πρόβλημα υγείας που είχε και ανταλλάξαμε εμπειρίες. Τη διάρκεια της Ναζιστικής Γερμανικής κατοχής η οικογένεια του, βοήθησε πολλές οικογένειες Εβραίων στο Βόλο για να διασωθούν και μη σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης,.
Βαϊος Σωτηρόπουλος όπως όλοι κοντά στους ασθενείς, φιλικός ,προσπαθούσε πάντα για το καλό τους και πέρα από το ιατρικό μέρος κουβέντιαζε για τη καθημερινότητα της οικογένειας που έκανε επίσκεψη. Πάντα στο χέρι με την γνωστή ιατρική τσάντα..Οι συγγενείς τον περίμεναν στην είσοδο των σπιτιών. Προσέφερε τα μέγιστα εκείνα τα χρόνια στους πολίτες της πόλης, Με θυγατέρα γιατρό Ψυχίατρο την Αθανασία Σωτηροπούλου.
Τριαντάφυλλος Σκαλίδης γεννήθηκε στο Βόλο από μικρασιάτες γονείς που αντιμετώπιζαν τεράστια προβλήματα επιβίωσης όταν ήρθαν από τη πατρίδα, όπως και όλοι οι πρόσφυγες. Οι γονείς του μεροκαματιάρηδες αγωνίσθηκαν για να τον σπουδάσουν. Έζησε παιδί τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, του εμφυλίου και της μετεμφυλιακής περιόδου. Άσκησε την ιατρική με ήθος και επαγγελματισμό ως οικογενειακός γιατρός του ΙΚΑ, στη πόλη που υπεραγαπούσε τη Νέα Ιωνία, με ιατρείο στην οδό Μαγνησίας με Εφραιμίδου. Προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες με αγάπη για τον συνάνθρωπο και έγινε ένα και με τους μικρασιάτες αλλά και με όλους τους ανθρώπους. Στους ασθενείς και τους συγγενείς έδινε κουράγιο ,τους συμπονούσε και δημιουργούσε μαζί τους μια φιλική σχέση εμπιστοσύνης. Πριν το ιστορικό και τη κλινική εξέταση του κάθε ασθενή ,προσπαθούσε στη συζήτηση να μάθει και την ιστορία του στη πατρίδα τη Μικρασία. Η αγάπη των ασθενών και των οικογενειών τους ,προς το πρόσωπο του απέραντη και μοναδική. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η πόλη των προσφύγων τον λάτρεψε. Ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση όντας για πολλά χρόνια αντιδήμαρχος πρασίνου και έργο του η δενδροφύτευση με Μονόλιες στο φαρδύ και τη Μαιάνδρου. Με παιδί γιατρό Βιοπαθολόγο Τηλέμαχο Σκαλίδη.
Αναφέρω τους γιατρούς του ΙΚΑ μέχρι τη δεκαετία του 80 που αν και ήταν γιατροί άνευ ειδικότητας και χωρίς να έχουν τη βοήθεια των σημερινών εργαστηριακών και απεικονιστικών εξετάσεων, προσέφεραν ποιοτικές ιατρικές υπηρεσίες υγείας και τους διέκρινε ήθος ,επαγγελματισμός, ανθρωπιά ,συμπεριφορά όχι αλαζονική αλλά ανθρώπινη, συμπεριληπτική.
Στη μνήμη αυτών των γιατρών και της προσφοράς των, θα πρέπει να αγωνισθούμε για την αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, που θα περιλαμβάνει την δημιουργία Κέντρου Υγείας Αστικού Τύπου, που να λειτουργεί σε 24ωρη βάση, με βασικές ειδικότητες, στο κτήριο που είχε προγραμματισθεί να γίνει Κέντρο Υγείας και τώρα στεγάζει τις υπηρεσίες ΕΦΚΑ , πιο πολλές Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ)στις γειτονιές, σήμερα υπάρχει μία και το υπάρχων δίκτυο Προσωπικών Οικογενειακών Γιατρών να καλύπτει δωρεάν όλους τους ασφαλισμένους και μη.. Είναι αδιανόητο μια πόλη 50.000 κατοίκων να μην έχει ΚΥ Αστικού τύπου ,ακόμη όταν γνωρίζουμε ότι το μοναδικό Κέντρο Υγείας αστικού τύπου του Βόλου από πάνω από 100 γιατρούς που είχε προ ετών, τώρα έχει μερικούς ελάχιστων ειδικοτήτων, που κάνουν υπερπροσπάθειες για να εξυπηρετήσουν τον πολίτη.
Ο Δήμος Βόλου αναγνωρίζοντας την προσφορά τους να δώσει το ονομάτα τους σε οδούς της πόλης.
Στη φωτογραφία το πέτρινο κτήριο που στεγάζονταν το παλιό ΙΚΑ, δίπλα από το δημαρχείο της Νέας Ιωνίας και στο προαύλιο δεξιά, που εργάζονταν εκεί ως κλητήρας. ο Άγγελος Παπαδόπουλος, ένας υπερήφανος Πόντιος που εξυπηρετούσε όλους που προσέρχονταν στο ΙΚΑ”.
