Στον Πτελεό ολοκληρώθηκε η σειρά των επιτυχημένων εκδηλώσεων των «ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΝ 2016» που πραγματοποιήθηκαν από την 1η Αυγούστου στις περιοχές της Μαγνησίας και της Αγιάς και που ο κόσμος όχι μόνο τίμησε αλλά αγκάλιασε με την παρουσία του.
Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του φορέα «Μαγνήτων Κιβωτός», «ολόκληρο τον Δεκαπενταύγουστο ψάλλαμε Παρακλήσεις, Μικρές και Μεγάλες. Εναλλάξ. Δέκα, ένδεκα ή δώδεκα Παρακλήσεις εν συνόλω. Ανάλογα με τη θέση των Σαββατοκύριακων της περιόδου. Όσες είναι οι Εντολές ή όσα τα Εωθινά, ή όσοι οι Απόστολοι.
Ο Αύγουστος, τελευταίος μήνας του εκκλησιαστικού έτους, με διάταγμα του Αυτοκράτορας Ανδρόνικου Β’ του Παλαιολόγου ορίσθηκε να είναι αφιερωμένος στη μνήμη της Θεοτόκου από την πρώτη ήμερα του ως την τριακοστή πρώτη. Κι εκείνος φιλοτιμήθηκε και φρόντισε να Της χαρίσει την πιο όμορφη πανσέληνο του χρόνου, ανάπαυση, στην Κοίμησή Της.
Στα πλαίσια αυτά της Αυγουστιάτικης θεομητορικής ευλάβειας, οι Παρακλητικοί Κανόνες της Παναγιάς έχουν μια θέση πού ξεχωρίζει. Κανονίζουν καθημερινά την έκφραση της ευσέβειας μας και την υποβολή των αιτημάτων μας προς τον Θεό. Και μας καλούν δίπλα. Έξω από το στενό χώρο όπου βρισκόμαστε καθημερινά και θλιβόμαστε με το ένα και το άλλο συναπάντημα της ζωής και στενοχωρούμαστε με τίς βιοτικές μέριμνες και τα χιλιόμορφα ανθρώπινα βάσανα. Στον άνετο χώρο της Χάριτος. Εκεί πού μπορεί κανείς ν’ αναπνέει άνετα και ελεύθερα. Στο πλάτυσμα της Πλατυτέρας των Ουρανών.
Οι επαγωγές των λυπηρών πού χειμάζουν την ψυχή και την καρδιά μας δεν πολεμούνται και δεν αντιμετωπίζονται με τα λιανοντούφεκα του στοχασμού, ούτε με τ’ άσφαιρα πυρά της φιλοσοφίας, έστω και της στωικής. Χρειάζονται κανόνια ισχυρά, ευθύβολα, μικρού και μεγάλου βεληνεκούς. Τέτοια είναι οι δυο Παρακλητικοί Κανόνες. Ή γόμωσή τους είναι πόνος μεγατόνων. Είναι μοναξιά και αδιέξοδο. Είναι παράπονο και στένωση. Είναι απελπισμένη αναζήτηση φωτός και κορακιασμένη δίψα για ζωή. Και βάλλουν κατ’ ευθείαν στο στόχο του ελέους. Εκεί πού υπάρχει άφθονο. Στα μητρικά αυτιά Εκείνης πού μας γέννησε τον Θελητήν του Ελέους. Να βρούμε λιμάνι γαληνό κι ασφάλεια μέσα στη δωδεκάτειχη Πόλη κι ελπίδα σωτηρίας σιμά στο θρόνο Της τον ήλιοστάλακτο. Να γίνει και σε μας το ποθούμενο ακατανόητον θαύμα.
Την δέησίν μου δέξαι την πενιχράν, «Κυρά των Αμπελιών», Αιγαιο-πελαγίτισσα Παναγία, Γρηγορούσα Άθηνιώτισσα, Ξενιά, Παραμυθία Αγιορείτικη, Φανερωμένη πολλάκις στις πέτρινες ώρες των παιδιών Σου, και κλαυθμόν μη παρίδης καί δάκρυα, καί στεναγμόν, άλλ’ αντιλαβού μου ως αγαθή καί τας αιτήσεις πλήρωσον. Αυτές, πού μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα ή παναθλία καί ταπεινή μου ψυχή Σού υποβάλλει, Ζωοδόχε Πηγή. Που πορευθώ; Ποια πόρτα, , θα με δεχτή, αν δεν μου άνοιξης Σύ την Εκατονταπυλιανή αγάπη Σου; Σέ ποιόν, Γοργοεπήκοε, Πορταΐτισσα τον πόνο μου θα πω, τον πόνο πού με βρήκε εξ αμέτρητων αναγκών καί θλίψεων.
Λυγίζουνε τα γόνατα μπρος στην εικόνα της Μητέρας της Ζωής, πού δέχεται χρυσοκαλόκαρδα τα ταπεινά αυγουστιάτικα βασιλικά της αγάπης, καί το λατρευτικό ασπασμό της πίστεως όσων ολόψυχα Την ομολογούμε. Καί φέγγει περισσότερο από την αυγουστιάτικη πανσέληνο το άγιο πρόσωπο της Θεοτόκου, πού αναδείχθηκε διαπαντός ό γλυκασμός των Αγγέλων καί των θλιβομένων ή χαρά».
